SEYYAR DÜNYAM

Çocuk dediğin

2012-01-29T04:36:00.001+02:00

...düşe kalka büyür.

Bugün akşam üzeri Roma'daki Parco Leonardo alışveriş merkezine gittik. Diğer alışveriş merkezlerine nispeten daha az kalabalık olduğu için sık sık gidiyoruz buraya. Ayrıca içerisinde çocuklar için oyun alanı olması da başka bir tercih sebebimiz tabii.

İşte o oyun alanında, YH güzel güzel kayarken hoop bir çocuğun üstüne uçtu. Yavrucak pek bozuntuya vermedi hakeza bizimkisi de öyle ama videonun sonlarına doğru göreceğiniz gibi ikisi de acılarından kafalarını tuttular.

Peki o sırada ben ne yaptım? Onların bu haline kahkalarla gülmekten kendimi alıkoyamadım. Hatta gülmekten gözümden yaş geldi. Düşene gülünmez derler ama çok komiktiler. Blog konusu olmayı hak ettiler.

Porcini Mantarlı Çakma Alfredo Soslu Ev Yapımı Fettucine

2012-01-27T21:12:00.004+02:00

Orjinal Alfredo soslu Fettucine 1914 yılında keşfedilmiş. Hamileliği nedeniyle iştahı kapanan karısı için bir şeyler pişirmeye karar veren Alfredo, mutfağa girdiğinde aylardır bir şeyler yemeyen karısının bile geri çeviremeyeceği harika bir sos keşfetmiş. Daha sonra kendi adıyla anılacak olan bu sosun içindekiler ise aslında herkesin ayrı ayrı çok severek tükettiği ama bir araya getirip, pişirmeyi akıl etmedikleri tereyağ ve parmesan peyniri.

İtalya'da yaşayıp Alfredo soslu fettucineyi sevmeyen biri var mıdır bilemiyorum. Ayrıca Roma'da bir çok dünya starının yemek yediği bu restauranda orjinal Alfredo soslu fettucine deneme gibi bir lüksünüz de var. Buraya gitmek için önceden rezervasyon yaptırmak gerekiyor, eğer şanslıysanız o gün için yer buluyorsunuz ve bir tabak makarnaya yaklaşık olarak 25 Euro ödüyorsunuz. Sonuçta makarnaları kendileri hazırladıkları düşünülürse bu para çok sayılmaz, değil mi?

Henüz gidemedik buraya ama Roma'dan ayrılmadan önce yapılacaklar listesinin başında bulunuyor. Gittiğimde deneyimlerimi tekrar paylaşırım blogda.

Ama öncesinde sizinle porcini mantarlı çakma Alfredo soslu ev yapımı fettucine tarifimi paylaşmak istiyorum. Orjinalini yemediğim için çakma diyorum yoksa lezzetinden bir şüphem yok. Orjinalini yediğimde de sosu tutturup tutturamadığımı yazarım. Paylaştığım tarif, aynı zamanda restauran sahibi olan İtalyan bir aşçıya ait.

Not: Bu afilli makarnalar çok lezzetli olsalar da öğrencilikten kalma alışkanlıktan olsa gerek hala en sevdiğim makarna yoğurtlu ve salçalı gariban makarnası :). Hatta o kadar ki üniversitede öğrenci iken elektirikli kahve makinesinde makarna pişirmişliğim bile var.

İtalyanlar yoğurdu tatlı niyetine yediklerinden benim bu yaptığım onlar için köfte üzerine reçel döküp yemek gibi absurd bir durum ama olsun. Entegrasyona evet ama asimilasyona hayır diyorum.:) Türk usulü pişirdiği makarnasına yoğurt koymayan bir Türk tanımıyorum.

Makarnalar test edildi ve onaylandı.

MALZEMELER

Yarım paket Fettucine makarna ( Ben makarnayı kendim yapmayı tercih ettim.)
400 ml krema
1 diş sarımsak
6-7 adet orta boy mantar. Ben porcini ve kültür mantarı kullandım.
Parmesan peyniri ( Çok emin değilim ama bu peynirin Türkiye'deki muadili Mihaliç peyniri sanırım)
Taze çekilmiş karabiber ( yoksa toz karabiber)
Taze fesleğen yaprakları
Tereyağ
Zeytinyağı
Tuz

HAZIRLANIŞI

Fettucine makarnaları, tuz ve azıcık zeytinyağı eklediğiniz suda, makarna kutusunun üzerinde belirtilen süre dişe dokunur olacak şekilde (al dante) haşlayın. Sakın ola ki makarnaları haşladıktan sonra soğuk suya tutmayın.
Daha sonra ince ince dilimlediğiniz mantarları zeytinyağı ve tereyağla birlikte yüksek ateşte bir süre pişirin. Bu aşamada mantarları koymadan önce, tavanın çok kızgın olması gerekiyor. Aksi takdirde mantarlar pişerken sulanır ve lezzetlerini kaybeder.
Kavrulmuş sarımsak tadından hoşlanmadığım için sarımsağı mantarlardan hemen sonra ilave ediyorum. Arzu ederseniz siz mantarlardan önce sarımsağı zeytinyağında çok az kavurabilirsiniz.
Sarımsakla pişen mantarların içerisine kremayı da ekleyip, bir süre daha pişirmeye devam edin. Ancak kremayı çok pişirirseniz koyulaşıp tereyağına dönüşebilir. Bu yüzden dikkat edin.
Daha sonra bu karışıma önceden al dante olarak haşladığınız fettucine makarnaları ilave edin. Makarna ile sos bir iki dakika piştikten sonra ocağın altını kapatın.
Servis edeceğiniz tabağa makarnaları koyduktan sonra taze çekilmiş karabiber ekleyin. Yoksa toz kara biber kullanın ama lezzeti ve kokusu kesinlikle taze çekilmiş karabiber gibi olmuyor.
Taze fesleğen yapraklarını ve rendelenmiş parmesan peynirini de ilave ettikten sonra afiyetle yiyin. :)

MAKARNA HAMURU İÇİN

2 tane yumurta ( mümkünse organik)
3 yemek kaşığı irmik ( Haşlarken makarnanın diri kalması için )
2 yemek kaşığı zeytinyağı
5 yemek kaşığı su
Tuz
Alabildiği kadar un ( Bir daha ki sefere beyaz un yerine organik tam buğday unu kullanacağım)

MAKARNANIN HAZIRLANIŞI

Tüm malzemeleri karıştırdıktan sonra biraz sertce bir hamur elde etmeniz gerekiyor. Hamur çok yumuşak olursa makarnalar suda haşlanırken hamurlaşır. Bu yüzden hamurun, su böreği hamurunun kıvamında olması gerekiyor.
Hamuru streç filmle hava almayacak şekilde sarıp en az 15 dakika dinlendirin.
Hamurdan küçük bir portakal büyüklüğünde parçalar koparıp bezeleyin ve bir 10 dakika kadar hamuru tekrar dinlendirin.
Daha sonra hamuru bir bıçak sırtı kalınlığında olacak şekilde açın. Su böreği yufkasından biraz daha kalın olması gerekiyor.
Açtığınız hamuru temiz bir yere serip beş dakika kadar bekletin.
Sonra hamurunuzu oklava yardımıyla sarıp, oklavanızı hamurunuzda çıkartın. Sonuçta fotoğraftaki gibi bir makarna hamuru elde etmeniz gerekiyor.

Hamuru 1-1.5 cm eşit aralıklarla kesin. Kestiğiniz fettucinelerin birbirine yapışmaması için azıcık unlayın.
Bir tepsiyi unlayıp kestiğiniz fettucineleri serin. Bu şekilde en az 10 dakika dinlendirdikten sonra tuzlu ve zeytinyağlı suda bir iki dakika haşlayın. Çok uzun süre suda kalırsa fettucineler birbirine yapışabilir. Bu aşamada dikkat etmek gerekiyor.

Not1: İtalyanların makarnaları az haşlamasının mantıklı bir sebebi var aslında. Onlar makarnaları soslarla birlikte yedikleri için haşlarken katletmiyorlar. Dişe gelecek şekilde haşlanan makarnalar, bir süre de sosuyla birlikte piştikten sonra kıvamını buluyor. Böylece makarnalar ne çok hamur ne de az pişmiş oluyor. Makarnaları çok uzun süre haşladığımızda su çekerek şişecekleri için tekrar sos ile pişirmeye çalıştığımızda zaten fazlasıyla su aldığından makarna sosu kabul etmiyor. Sonuçta da sosuyla buluşmayan başarısız bir makarna yemeği ortaya çıkıyor.

NOT2: Kaliteli bir makarna satın aldığımızda paketinin üstünde ne kadar süre haşlamamız gerektiği yazar. Makarnaları haşlamadan önce mutlaka kutusuna bakın derim.

Not3: Türkiye'de makarnayı haşladıktan sonra bir de soğuk duş banyosu yaptırmak gibi bir alışkanlık var ki eyvah eyvah. Hem çok haşlıyoruz makarnaları hem de tekrar canlanması için suya tutarak bütün lezzetini de suyla birlikte yıkayıp, çöpe atıyoruz. İtalyan bir arkadaşım, soğuk suyla makarnaları yıkamamıza bir anlam veremediğini söylediği gibi bu "makarnaya tecavüzdür " demişti. Siz makarnaya değer vermiyorsunuz. Fakir yiyeceği olarak görüyorsunuz. Bu yüzden pişirirken de özensiz pişiriyorsunuz diye de eklemişti.

Fazıl Say Roma Resitali

2012-01-26T12:33:00.000+02:00

Meraklı dinleyiciler, Fazıl Say'ın piyanosunu incelerlerken.

Kara Toprak by Fazıl Say

Fazıl Say, piyano resitali için Roma'ya gelince ben de senenin ilk haberini onunla yapma fırsatı buldum. La Sapienza Üniversitesi'nin Magna Salonun'daki piyano resitalinde Fazıl Say Bach, Beethoven ve Zimmermann gibi bestecilerden eserler icra etti. Ama beni en çok etkileyen Fazıl Say'ın kendi bestelediği Nazım Hikmet Oratoryosu ve Aşık Veysel'in Kara Toprak isimli eserleri oldu. Aşağıdaki videoda, salondaki atmosferi hissetmeniz adına konserden çok küçük bir bölüm paylaştım.

Fazıl Say "Kara Toprak "ı icra ederken eserin girişinde, bağlama efekti verebilmek için elleriyle piyanonun tellerini kapatıyor. Say, bu tekniği deneyerek kendisinin bulduğunu ve dünyada bunu yapan başka biri olmadığını söyledi.

Kara Toprak'ı dinlerken nasıl gururlandığımı ve duygulandığımı anlatabilmem zor. Haber için çekim yaparken dinleyicilere rahatsızlık vermemek adına iki saat boyunca ayakta dikildim. Ama resitalden ayrıldığımda dilimde " Kara Toprak " türküsü vardı, kalbim ise memleket sevgisiyle doluydu. Tüm bu hissettiklerimin yanında dizlerimin ağrısı tatlı bir sızı olarak kaldı.

Kara Toprak by Aşık Veysel

Ve Orhan Veli'nin sevdiğim şu şiirini anımsadım " musiki ruhun gıdasır, musikiye bayılıyorum " . Böyle zamanlarda iyi ki yaşıyorum ve böyle şeylere şahit oluyorum diyorum.

Eskiler alıyorum
Alıp yıldız yapıyorum
Musiki ruhun gıdasıdır
Musikiye bayılıyorum.

Şiir yazıyorum
Şiir yazıp, eskiler alıyorum
Eskiler verip musikiler alıyorum.

P.S. Yarın sabah Türkiye saati ile 08.30'da TRT Radyo ile canlı telefon bağlantısı yapacağız. İtalya'nın ekonomisini konuşacağız.

DEREK SIVERS: HAYALLERİNİ KENDİNE SAKLA!

2012-01-06T04:48:00.001+02:00

Derek Sivers'ın Oxford'daki TED ( Technology Entertainment and Design ) konferansında yaptığı konuşmasını paylaşmak istedim sizinle. Kendileri özetle "Hayallerini kendine sakla, başkalarına anlatma. Gerçekleşme ihtimali azalır " diyor.

Biz tam tersi zannediyorduk değil mi? Hatta 2012'ye girerken arsızca yeni yıldan istediğim şeyleri paylaştım burada. Meğerse durum pek öyle değilmiş. Hedefin hakkında konuştukça, bunu insanlarla paylaştıkça beyin bunu sanki hedefine ulaşmışsın gibi algılayıp, bir tatmin duygusu yaşatıyormuş sana. Tabii bu da seni, hedefini iteleme konusunda tembelleştiriyormuş.

Derek Sivers'in söylediklerini, kendi hayatıma bakarak değerlendirdiğimde genel olarak çok da haksız sayılmadığını söyleyebilirim. Bu sebeple işi garantiye alıp :), 2012'de ve ilerisinde kavuşmayı dilediğim tüm hayallerimi kendi kişisel ajandamda tutmaya karar verdim.

OLMAZ OLMAZ DEME OLMAZ OLMAZ!

2011-12-15T21:25:00.014+02:00

Kulak Pası.

Sene 2008. Nairobi'de yaşıyoruz o zamanlar. Hamileliğin 4. ayındayım üstelik. Canım inanılmaz " dut " çekmeye başladı. Allah'ın Afrika " sında dutu kim kaybetmiş ki ben bulayım! Neyse birinci gün, ikinci gün derken üçüncü gün eşime dut istediğimi söyledim. Bir umut markete gidip, bakındık. Envai çeşit tropikal meyve mi ararsın yoksa ithal böğürtlen, yaban mersini ya da cranberry mi ( kızılcık sanırım) ?. Hepsi vardı markette ama dut yoktu işte. Afrika'dasın değil mi, insan papaya aşerir, durian aşerir olmadı passion fruit ya da hint ayvası aşerir. Zamansız zamanlarda bulunmayacak yiyecekler istemekmiş ya aşermek, ben de ezberi bozmayıp Afrika'da dut istiyorum. Neyse Nairobi'deki bütün marketleri gezip dut bulamayınca eşim; "Üzülme, Türkiye'den göndertiriz " dedi. Türkiye'de ise mevsim nerdeyse kıştı ve bu mevsimde dut bulamayacağımızı ikimiz de çok iyi biliyorduk. Kimseyi üzmemek için dut mevzusunu kapattım orada bir daha da açmadım.

Hamileliğim boyunca hiç aşermedim (acaba?), aşermeye inanmadığım için belki de. Canım şunu istedi, bunu istedi gibi şımarıklıklarım da yoktur. Ben bir yandan içimdeki bu amansız dut isteğinin nereden peydah olduğunu düşüne dururken bir yandan da "şimdi dut yiyemezsem bu yüzden de çocuğumun vücudunda hatta yüzünde kocaman bir dut şeklinde doğum lekesi olursa " diye pimpiriklenerek önceden prim vermediğim hurafeleri? de peş peşe sıralamaya başladım.

Neyse ki bu dut isteğimi abartmadan ve onun yerine de böğürtlen yiyerek geçiştirdim. İşte aradan bir ya da iki hafta geçtikten sonra artık dut istediğimi bile unuttuğum bir gün kapı çalındı. Elinde plastik bir torba ve içinde de bir kiloluk hazır dondurma kabı ile Kenyalı çalışanımız gülen gözlerle bana bakıyordu. "Hayırdır, hamileyim diye ugali mi getirdin bana? " dedim ( ugali:mısır unu ve su ile pişirilen bir Afrika yemeği). " Hayır, eşiniz gönderdi bunu " deyip gitti. Poşeti açıp plastik dondurma kabının içine baktığımda ise çığlık attım ve göz yaşlarıma engel olamadım tabii.

Evet, plastik dondurma kabının içinde dutlar vardı. Hem de tohumu Türkiye'den götürülen bir dut ağacının ilk dutları.

O sırada da telefon çaldı, arayan eşimdi. " Mutlu oldun mu? " dedi.

Kasım ayında Nairobi'de dut bulmuşum ben mutlu olmayayım da kim olsun? Türkiye'den biri Nairobi'ye gidecek, oraya dut ağacı dikecek, o dut ağacı büyüyecek, meyve verecek ve onları ilk ben yiyeceğim. İnanılır gibi değildi!

Her şey istemekle başlıyor sanırım. Daha sonra çekim yasasının işleyişine şahit olup, gerçekten de istediğimiz şeyi kendimize çekip, sahip oluyoruz. Yani düşünceler, hayaller bir süre sonra somutlaşıyor. Mikro düşünce kuantları birleşip makro düşünce bloklarına dönüşüyor bu da bir şekilde insanın hayatını etkileyip, şekillendiriyor.

Benim de hayallerim var. Bunları gerçekleştirmek için sadece istemek yetmiyor tabii ki çalışmak da gerekiyor. Tazelenmek, dolmak, konsantre olmak, hayallerimi gerçekleştirmek adına sizden bir süreliğine izin istiyorum. Bir nevi internet detoksu diyelim buna. Bir ay, iki ay bilemiyorum ne kadar süre yazmayacağımı ama siz de bu arada benimle hayallarinizi paylaşırsanız çok mutlu olurum. Burası size emanet aman boş bırakmayın :).

P.S1: Oğlumun sol baldırında dut şeklinde küçücük bir doğum lekesi var :))

Şımarık Prenses

2011-12-12T13:02:00.005+02:00

YH Cumartesi akşamı, Kurbağa Prens masalındaki prensesi şımarık bulduğu için kitabı okumamı istedi. Prensesin fotoğrafını gösterip bu " kötü " dedi. Nedenini sorduğumda ise " şımarık " cevabını verdi.

YH ye göre Kurbağa Prens'teki kötü karakterler; prenses ( şımarık ) ve muhafızlar ( ellerinde mızrak var).

Ha bir de kötü kalpli büyücü var. İnsanlara "bödödödö " yapıyormuş. Yüzü kötüymüş, gülmüyormuş.

P.S: Çizmeli Kedi'deki değirmencinin küçük oğlunu gösterip " baba " diyor. :))

ÖRÜMCEK ZEHRİNİN PANZEHİRİ TARANTELLA DANSI

2011-12-10T02:58:00.001+02:00

Lütfen bu yazıyı TARANTELLA DİNLE yerek okuyun.

Güney İtalya'da geleneksel bir dans türü olan tarantella, 15.- 17. yy arasında İtalya'yı tabiri caizse kasıp kavurmuş. İtalyanlar, bu dansın tarantula adlı örümceğin sokmasıyla ortaya çıktığına ve sokulanların ancak bu dansı yaparak iyileşebileceğine inanıyorlarmış. Zaten gerek tarantella dansının gerek tarantula örümceğinin adı İtalya'daki Taranto kentinin adından türetilmiş.

Bir nevi terapi dansı olan tarantellayı icra edenler renkli kıyafetler giyip, kırmızı kurdeleler takıyorlar. (Hastaların renklere verdikleri tepkilerden dolayı) Amaç dans edip, şarkı söyleyerek örümceğin zehrini ter ile atmak. Harry Potter'da da " Tarantallegra Büyüsü " vardı. Bu büyü, kişinin bacaklarının kontrolsüz biçimde hızla hareket etmesine neden oluyordu, tıpkı tarantella dansında olduğu gibi. Merak edenler bu dansı BURADAN izleyebilirler.

Ayrıca İtalya'da halen tarantellayı çok yaygın olarak kullanıyorlar. Düğünlerde, partilerde, eylemlerde...Godfather filmini izleyenler hatırlayacaklardır. Filmin ilk bölümündeki düğün sahnesinde tarantella çalınıyordu .

Araknofobisi olan arkadaşlar, belki bu müzikle tarantulaları sevmeye başlarlar, ne dersiniz?

YH 'nin Dünyası

2011-12-09T13:32:00.004+02:00

Bisiklete binmeyi çok seviyor. O bisikletine binerken ben de paten kayıyorum. Yalnız bu sefer onun kaskını evde unutmuşum.

YH uyumadan önce hayali yıldızları ve ay dedeyi gökyüzünden toplayıp birlikte uyumak için yastığının yanına koyuyor. Yıldızları bu kadar çok seven bir çocuk için de en güzel şey kendi elleriyle yaptığı yıldızlı kurabiyeleri yemek oluyor. Allah'tan bunları yatağa getirmeye kalkışmıyor. Yoksa rüyamızda zencefilli yıldızlar, ayıcıklar kovalarlar bizi :) Bu arada nedendir bilinmez " 2 " rakamını sevmiyor bu yüzden 1345678910 diyor.

YH'nin en çok sevdiği sayı 3, renk ise mor. Belirtmeliyim ki durumun benimle hiç mi hiç alakası yok. O moru çok sevdiği için benden önce koşup,giymem için mor ayakkabılarımı alıyor. Bir de annemin ördüğü mor bereyi :) Annem şimdi bereyi giydiğimi görünce nasıl mutlu olmuştur. Tekrar eline, gözüne, emeğine sağlık annecim:)

CEVAT KELLE ROMA'DAN BİLDİRİYOR!

2011-12-07T18:24:00.004+02:00

Geçen hafta sıkıntılı bir zamanımda blog üzerinden evrene mesajlar gönderip, sürecin çarçabuk bitmesini dilemiştim. Hatta eğer o gün mutlu olarak uyursam hayattan aldığım dersleri buraya yazmaya söz vermiştim.

Zor zamanlardı. İlk haberin yayınlanma süreci, teknik aksaklıklar, uymayan görüntü formatları, virüslü bilgisayar, silinen programlar...İşin teknik kısmı aslında o kadar çetrefilli değil (miş). İşe Roma'dayken başladığım için ve bu süre zarfında Türkiye'ye de gitmediğim için her şeyi kendi kendime öğrenmek zorunda kaldım. Gerçekten sancılı bir dönemdi. Tek dert haberi yazıp, çektiğin görüntüyü göndermek olsa keşke ama değil. İşin asıl önemli bölümü, haberin metnini yazmak daha sonra görüntüyü habere uygun olacak şekilde kesip biçmek, sonra da tüm bunları uygun formatta kanala göndermek. İlk haberimde mesela görüntünün bazı bölümlerinde ses yoktu. Neyse ki bitti, artık teknik kısmı az çok çözdüm diyebilirim.

Ama işin zor olan başka bir boyutu daha var. Haber yapmaya 32 aylık oğlumla birlikte gitmek gibi mesela! Sırtımda kamera, tripod, öbür kolumda oğlumun çantası, çantasının içinde meyveleri, yemişleri, yedek kıyafetleri diğer tarafta bebek arabası... Anlayacağın tam teçhizatlı kameraman Cevat Kelle gibi haber yapmaya gidiyorum, sevgili okur.

Zor hem de çok zor. Ama bu zorlukların içerisinde eğlenceli anlarımız da olmuyor değil. Mesela, Başbakanlık binasının önünde eylem yapan insanları çekiyordum. Kucağımda kamera, yanımda YH ile haber yapmaya çalışırken İtalyanlara haber olduk. Bir baktım eylemciler, bizim ufaklığın eline de düdük tutuşturmuşlar, bizimkisi de onlarla birlikte bağırıp, düdük çalıyordu. Keşke bu anlarımızın bir fotoğrafı olsaydı. Elimdeki görüntülere baktığımda, sadece şunları bulabildim.

5. sn de YH'nin elindeki düdüğü bana göstermek istemesiyle haber mundar oldu :)

Acıkan YH'nin " mama mama " müdahalesi

Öyle işte sevgili okur. Yorucu bir dönem geçiriyorum. Bir taraftan bu işi öğrenmeye, diğer taraftan da ders çalışmaya çalışıyorum. Bunları yaparken de YH'nin vaktinden çalmamaya özen gösteriyorum. Bu yüzden ya o uyurken ya da geceleri çalışıyorum. Bir bakıcı bulsaydınız? diyenler olabilir. Hemen bilgi vereyim; tamam çalışmayı çok istiyorum ama iyi bir anne olmak dışında hiçbir şey umurumda değil. Ben ne iş yaparsam yapayım bu YH'nin iyi yetişmesinden daha önemli olmayacak. Benim için dünyanın en en en değerli varlığını, yurt dışında yaşayan biri olarak emanet edecek birini bulamadım! Hiç tanımadığımız birine arabamızı, evimizi hatta çantamızı bile vermezken söz konusu insanın çocuğuysa bu kadar seçici olma hakkına sahip olduğumu düşünüyorum.

Eskilerin eskimeyen bir sözü vardır, "Kendi düşen ağlamaz " diye. Madem hem çalışmak hem de YH'ye bakmak istiyorsam biraz yorucu da olsa tüm bunların üstesinden geleceğim. Şimdiye kadar Vatikan Büyükelçiliği himayesinde sergi açan fotoğraf sanatçısı Filiz Kutlar ile daha sonra Roma'ya gelen TBMM Dışişleri Komisyonu Başkanı Volkan Bozkır ile röportaj yaptım. En son da Ferzan Özpetek'in de katıldığı Gazeteci- Yazar Zeynep Oral'ın " Tutkunun Romanı Leyla Gencer " kitabının tanıtımına katıldım ve Zeynep Oral ile kitabı üzerine konuştuk. Aşağıdaki videoda Zeynep Oral ile yaptığım röportajın küçük bir bölümü de yer alıyor.

Bu arada Reha Erus ile bu kitap tanıtımında tanıştım. Ona " Sizden sonra ben devraldım bu işi " dediğimde " Daha dur, ben hala Roma'dan bildirmeye devam ediyorum " dedi. :)

Gelelim bu süreçten neler öğrendiğime. Birincisi; YH'nin babasının sözünü dinlemenin ( en azından arada sırada:)) yararıma olacağını öğrendim. Özellikle teknolojiyle ilgili konularda. Adam bu konuda benden daha iyi kabul etmem gerek.

İkinci öğrendiğim şey ise, insan bir şeyi gerçekten çok istiyorsa ona mutlaka sahip olduğu. İstemek ama öyle lafla değil gönülden istemek. Böyle olunca başka bir şeye gerek kalmıyor çünkü istemek yeteri kadar planlı bir iş zaten.

Bakın Burada Kim Var?

2011-12-04T10:17:00.000+02:00

Reha Erus :))

SON DURUM

2011-11-29T21:01:00.001+02:00

Sevgili okur, üç gündür beni deli eden teknik sorunları aşıp en nihayetinde ilk haberimi yapmış bulunuyorum. Hazırladığım haber bugün TRT Haber'de saat 17.00 haber bülteninde yer aldı(mış). Ne yazık ki ben ilk haberimi izleyemedim. Ama şeytanın bacağını kırdım. Bu yüzden mutluyum. Anlaşılan evrene gönderdiğim olumlu mesajlar işe yaramış.

Payıma düşen hayat derslerini bilahere yazacağım. Ama şimdilik bana müsaade.

Ciao!

Tarihe Ve Kendime Bir Not

2011-11-28T14:11:00.008+02:00

Bugün bir o kadar zor ve bir o kadar da anlamlı bir gün benim için. Şu günü bi atlatayım, bugünlük payıma düşen hayat derslerini söz veriyorum bir bir yazacağım sevgili evren. Ama günün sonunda mutlu olarak uyumak şartıyla !

İşi gücü bıraktım blog üzerinden evrene olumlu mesajlar gönderiyorum sevgili okur ki beni sıkıntıya sokan zımbırtı bir an önce hallolsun ve şu anda kurdeşen dökmeyeyim.

Ommmmm her şey çook güzel olacak ommmmmm!

P.S: İyisin hoşsun da ah bir de söz dinlesen be kızım!

Çiçekler Şehri Floransa

2011-11-01T20:03:00.000+02:00

Geçtiğimiz günlerde daha önce de gitmemize rağmen doyamadığım Floransa'ya bir kez daha yolumuz düştü.

Bu sefer turumuza muhteşem Floransa manzarasıyla meşhur Michelangelo Tepesi'nden başladık. Hani genç japon çiftlerin kiralık ferrarilerle fotoğraf çektirmeye geldikleri yer.

Fotoğrafta gördüğünüz Arno nehri sayesinde Floransa'da çok güzel çiçekler yetiştiriliyormuş. Zaten şehrin adı da Latince'de "çiçekler şehri " anlamına gelen Florentia'dan türetilmiş. Çiçekler o kadar güzelmiş ki Roma Hükümdarları'na burada yetiştirilen çiçekler gönderiliyormuş.

Şehrin en önemli meydanı Piazza Signoria (panaromik fotoğraf için burayı tıklayın). Meydanda dünya sanatına damgasını vurmuş bir çok heykelin aslında kendileri de birer sanat eseri sayılabilecek replikaları var. Bunlardan bazılarının hikayelerini paylaşmak istiyorum sizinle.

Ratto Delle Sabine (Sabine Kadınlarının Kaçırılması)

Romalı askerin kucağına alıp kaçırdığı Sabine kadını ve ayaklarının altında ezilen Sabine erkeğini anlatan Hollandalı sanatçı Giambologna'ya ait heykelin orjinali Galleria Dell Academia'da bulunuyor.

Roma'nın kuruluş yıllarında hırsızından çapulcusuna kadar tüm erkekler askere alınmış ve bir süre sonra erkek nüfusun çok fazla olduğu ve şehirde hemen hemen hiç kadın kalmadığı anlaşılmış. Daha sonra Romalılar Mars'ın doğum gününü kutlamak amacıyla Sabin şehri halkını şölene davet etmişler. Şölen esnasında Romalı askerler Sabine kadınlarına tecavüz edip, onları alıkoymuşlar. Sabin erkekleri bir ordu kurup kadınlarını kurtarmak üzere Roma'ya döndüklerinde ise hayal kırıklığına uğramışlar. Çünkü Sabin kadınları yeni kocalarını tercih ederek, savaşta Romalı askerlerin yanında yer almışlar. O gün bugündür kocasını terk eden nankör kadınlara "sabiş" denmeye başlamış. Şaka şaka :)

Sabine kadınlarının kaçırılması hikayesi bir çok sanatçıya ilham vermiş. İtalyan ressam Luca Giordano'ın şu eseri bir barok baş yapıtı sayılıyor.

Perseus ve Medusa Heykeli

Yunan mitolojisinde yer alan bir canavar olan Medusa, insan olarak doğduğu için ölümlüdür ve gözlerinin içine bakan herkesi taşa çevirebilme yeteneğine sahiptir. Perseus, başını keserek öldürdüğü Medusa'nın kafasını kalkanına takarak düşmanını taşa çevirirmiş. Bu yüzden Roma döneminde Medusa'nın koruyucu özelliği olduğuna inanılırmış ve lahitlerin üstüne Medusa başı çizilirmiş.

Türkiye'de de Didim Apollon Tapınağı'nda ve Yerebatan Sarnıcı'nda Medusa figürleri bulunuyor.

Piazza Signora'nın en önemli yapısı eski belediye sarayı olan Palazzo Vecchio'nun (eski saray) girişinde solda Michelengelo'nun David Heykeli'nin sağda ise Baccio Bandinelli'nin Herkül ve Cacus Heykeli'nin replikaları bulunuyor (bu heykellerin orjinalleri de Galleria dell Academia'da). Kapının üzerindeki aslanların arasında bulunan "Christ is (the) King" yazısı ise ölümlü hiçbir idarecinin mutlak hakimiyeti olmadığını anlatıyor.

Michelangelo'nun hiç bir ekleme yapmadan 5.5 metrelik bir mermer bloğundan yaptığı David heykeli, insanlık tarihinin gelmiş geçmiş en güzel insan vücudu heykeli olarak tanımlanıyor. Tahmin edebileceğiniz üzere bu heykelin de çok ilginç bir hikayesi var:

Michelangelo çok küçük yaşta annesini kaybetmiş ve babası başka bir kadınla evlendikten sonra yeni annesi ona çok kötü davranmış. Bunun üzerine babası Michelangelo'yu Floransa'daki bir yetimhaneye bırakmış. Yerde bulduğu taşlara elindeki çiviyle rahibe figürleri kazıyan Michelangelo, bu yeteneğiyle oradakilerin dikkatini çekmiş ve kendisini geliştirmesi için dönemin ünlü taş ustalarından birinin yanına verilmiş. Michelangelo kısa zamanda kendisini kanıtlayarak Vatikan için işler yapmaya başlamış. Dönemin papası Michelangelo'ya üç tane heykel siparişi vermiş. Bunlar Pieta, David ve Musa'nın Hükmü heykelleri.

Michelangelo, Pieta'sını tamamladıktan sonra Papa'nın ikinci siparişi olan David heykelini yapacağı mermerini bulmak üzere Floransa'ya döndüğünde ise gençlik aşkı Davidia'nın evlendiğini öğrenmiş. Piazza Dell Signoria'da sevgilisiyle karşılaşan Michelangelo, Davidia'ya "Bir daha senin vücudunu göremeyecek miyim?" diye sormuş. Davidia ise, artık evlendiğini ve karısına ait olduğunu söylemiş. Bunun üzerine Michelangelo "Eğer ben senin vücudunu göremeyeceksem, dünya döndükçe bütün alem senin vücudunun tüm hatlarını bilecek" demiş ve o gün David heykeline Davidia'nın vücudunu vermeye karar vermiş.

Bir süre sonra Papa'ya heykelin mükemmel bir şekilde bitirildiği haber verildiğinde ise küçük bir sorun varmış. O da heykelin tamamen çıplak olmasıymış. Papa heykeli görür görmez, "derhal imha edin bunu" demiş. Fakat Michelangelo'ya ve eserine Medici ailesi sahip çıkmış ve heykeli Piazza Dell Signoria'nın baş köşesine dikmişler. Heykel, 400 yıl boyunca şehrin yönetim merkezinin önünde durmuş.

Palazzo Vecchio'nun girişinde yer alan Verrocchio'nun Putto çeşmesi
(Putto: Kanatlı ya da kanatsız çocuk heykellerine verilen isim)

Fontana Dell Neptun (Neptün Çeşmesi)

Ammanatin'nin eseri olan Neptün Çeşmesi'nde, ortada mermerdem yapılmış deniz tanrısı Neptün heykeli etrafında ise yine mermerden yapılmış deniz kızları ile erkek deniz tanrıları bulunuyor. Michelangelo, çeşmeyi görünce Ammanatin'e "yazık ettin güzelim mermer parçasına" demiş.

Giambologna tarafından yapılan Cosimo Medici Heykeli

Floransa Leonardo, Dante, Donetello, Michelengelo, Galileo gibi pek çok ilim ve sanat adamına ev sahipliği yapmış ve bu sayede İtalyan rönesansının doğduğu şehir olmuş. Bundaki en önemli pay ise şüphesiz Medici (doktorlar anlamına geliyor) ailesinin. Döneminde siyasi ve ekonomik bir dev olan, 4 de papa çıkaran bu aile, bilim insanı ve sanatçılara büyük destek vermiş.

Güzel Bir Haberim Var

2011-10-23T00:40:00.000+03:00

Sevgili okur, iki sene önce bugün "seyyar dünyamın hikayesi "ni yayınlayarak tanıştım seninle. Kimsin, nerelisin, ne yiyip ne içersin hiçbir fikrim yok. Ama yazdıklarımı okuyarak, siteye yorum bırakarak bir şekilde hayatıma ortak olduğundan benim için çok değerlisin. Bu yüzden seninle de paylaşmak istediğim güzel bir haberim var.

Kenya'da başlayan hikayem Malta, ardından da İtalya'da devam ediyor. Çoğunlukla gezip gördüğüm yerleri anlatmaya çalışıyorum. Ara sıra, az da olsa kendimden de bahsediyorum. Blogu başından itibaren okuduysan eğer üniversitede öğrenci iken evlenme kararı aldığımı, çevremdeki bir çok kişinin "yahu sen deli misin ne işin var yamyamların! arasında" demelerine aldırış etmeden mezun olur olmaz evlenip Afrika'ya gittiğimi ardından Malta'ya sonra da Roma'ya taşındığımızı biliyorsun zaten.

Herkesin başta delilik olarak gördüğü bu tecrübe bana bir çok şey öğretti. Yeni ufuklara açılmak bana herşeyden önce kendimi keşfettirdi. Yazı yazmayı ve fotoğraf çekmeyi ne kadar çok sevdiğimi fark ettim mesela. Bu yüzden bu blogu kurdum ve blog sayesinde belki de hayatım değişti. Beş sene önce bana "Roma muhabiri" olacaksın deseler, ne alakası var derdim. Ama kader bu ya, aslında en başta kendim için tuttuğum bu web günlüğünün de etkisiyle hiç düşünmediğim bir alanda çalışmaya başlamış buldum kendimi.

Tüm bu olup bitenler bana Steve Jobs'un Stanford Üniversitesi'nde yaptığı meşhur konuşmasını hatırlattı: “İleriye bakarak noktaları birleştiremezsiniz, sadece geriye bakarak bu birleştirmeyi yapabilirsiniz. Bu nedenle sizin geleceğinizin resmini çizecek olan noktalara güvenmelisiniz, bir şeylere güvenmek zorundasınız, kimisi için hayat, kimisi için kader, tanrı, karma inancı her ne ise ona güvenmelisiniz.” Yaşadıklarınıza ilk başta anlam veremeseniz de, geriye dönüp baktığınızda herşeyin bir nedeni olduğunu düşünmemek gerçekten de içten bile değil bazen.

Öyle işte, bu haberi sizinle paylaşmadan edemedim. Arada bir TRT ekranlarında bir pul resimle karşınıza çıkabilirim bundan sonra..

P.S. Söz, daha sonra pul resim halini özlediğimiz malum Atina muhabiri gibi olmayacağım ben :)

FERRARİ'SİNİ KİRALAYAN BİLGE

2011-10-17T10:31:00.000+03:00

Yaşamına Hindistanda'ki Sivana Bilgeleri'nin spiritüel öğretileri yerine, rent a car olayıyla yön veren bilgedir.

Evlenmek için Japonya'dan Floransa'ya gelen ve düğün fotoğrafları için iki ferrari, bir limuzin kiralayarak görmemişliğin nirvanasına ulaşan bu Japon çiftler sayesinde, "ohh, ne iyi etmişim de Ferrari'yi satmamışım " diyen akıllı kimsedir.

Floransa'dan sevgilerle...

KONARGÖÇERLERİN TATİL BİLANÇOSU

2011-09-17T20:44:00.001+03:00

Sürekli hareket halini ve belirsiz zaman dilimin varlığını ifade eder konar-göçerlik(göçebelik). Hal böyle olunca tatil anlayışımız da alışılmışın biraz dışında kalıyor. Dört senede üç ülke değiştirip, bu arada iki kişilik çekirdek ailemize YH de eklenince, Türkiye'ye gidişlerimiz tatilden ziyade aile, eş-dost ziyaretiyle geçer. Böylece sevenleri YH'yi görür, oynar, birlikte güzel vakit geçirirler. Biz de onları mutlu etmenin sevinciyle tekrar evimize geri döneriz. Aileme "hala tatil yapamadık " diye hayıflandığımda ise "dünya kazan siz kepçe geziyorsunuz zaten, burada bari yüzünüzü görelim" deyip haklı olarak sitemlerini dile getirirler(di).

Ta ki binlerce kilometre yol katedip, ardından hem bedenen hem de zihnen dinlenememiş olarak eve dönmenin ne kadar yıpratıcı olduğunu fark edene kadar. Bu yüzden bu sene tatil programımıza bir kaç günlüğüne de olsa sakin bir yerlere kaçmayı ekledik. Hiç de fena olmadı hani. İlk durak Assos'tu.

Assos'ta YH de çok eğlendi. Denizden taş topladık birlikte, dalga seslerini dinledik, akşam olunca Yunan adalarından yıldız gibi parlayan evlerin ışıklarını seyrettik, hamakta sallandık, her ne kadar denizi biraz serin olsa da yüzdük, kedileri, köpekleri hatta koyunları sevdik, gökyüzündeki yıldızları sayıp, ay dedeye el salladık birlikte. Yemek yerken herkesi rahatsız eden köpek yavruları sayesinde YH'nin "git" demeyi öğrendiğini de ekleyelim..

Bu arada kızdıklarında şişip, büyüklüğünün üç katı olabilen balon balıklarıyla tanıştık, kendilerini pek bir sevip bir tane de eve aldık.

Temelde kendine özel plajı için tercih ettiğimiz, eski bir zeytinyağı fabrikasından bozma otelimiz..

Otelin her yıl gelen bir çok kadim müşterisi bulunmasına rağmen, biz sunulan hizmetten çok memnun kalmadık. Yine de asude bir yerde tatil yapmak isteyenler için iyi bir tercih.

Sonraki durağımız ise Kaz Dağları'ndaki bir köy olan Yeşilyurt'tu. Burada Tayfun Talipoğlu'nun sahibi olduğu Bam Teli Yol Konağı'nda konakladık. Ayakkabılarımızı çıkarıp girdiğimiz, duvarlarını yöresel kıyafetlerin süslediği çok güzel bir taş ev burası. Hepi topu dört oda olan konakta, üç odanın banyo ve tuvaleti ortak. Bir odanın ise müstakil banyo ve tuvaleti var. Bizim kaldığımız gece konakta başka kalan bulunmadığı için görevli, gece konağı bize bırakıp gitti.

Bam Teli Yol Konağı restorantı güzel dekore edilmiş olmasına rağmen, popularitesinin etkisiyle fiyatları ortalamanın üstünde ve porsiyonları çok küçüktü.

Alp'lerden sonra dünyanın en fazla oksijen üreten ikinci dağı olan Kaz Dağları'nın eteğindeki bu sevimli köy tamamen taş evlerden oluşan mimarisiyle bizi kendisine hayran bıraktı. Ama güzelliği pek çok kişi tarafından keşfedilmiş olacak ki buradaki taş evlerin büyük çoğunluğu ya otel ya da restaurant şeklinde hizmet veriyor.

Tatilimiz boyunca en keyif alarak oturduğumuz ve leziz yemeklerine doyamadığımız " Han " restaurant da bu taş evlerden birisi. İsmi, daha önce buranın bir han kahvesi olmasından kaynaklanıyor. Restaurantta daha önce dizi çekildiğinden mekan, çok populer bir yer haline gelmiş. Bu yüzden buraya yemek yemek isteyenler dışında sadece palas pandıras dizi mekanlarını görmek için gelenler de var. Biz de bilmeden dizinin ana mekanlarında oturup sakin sakin yemeklerimizi yerken insanlar tarafından " Falanca dizi burada mı çekilmiş, filanca sahne burada mı oynamış?" diye epeyce tacizlerine uğradık. Restaurant sahibine bu durumdan bahsettiğimizde tabiri caizse bir söyleyip bin ah işittik. Normalde insanlar evlerinin, iş yerlerinin... bir dizide ya da bir filmde kullanılmalarından çok hoşnut kalırlarken, restaurantın sahibi hanımefendi bu durumdan hiç de memnun değildi. Yemek yemek yerine sadece dizi mekanını görmek isteyenlerden hatta bununla da yetinmeyip restaurantın tuvaletini kullanmaya kalkışanlardan, izin vermeyince de çıngar çıkaranlardan, izinsiz masalara oturanlardan... kim hoşnut kalır ki!

Dondurmayı çok severim, Roma dondurması, Maraş dondurması,...hiç fark etmez. Yeşilyurt'ta bu "Otlu Dondurma " tabelasını görünce de dayanamadım. Rezeneli, kakuleli, zencefilli, lavantalı, tarçınlı, kara dutlu, böğürtlenli... dondurmalarının tadına baktığımda ise ne kadar doğru bir karar verdiğimi anladım.

Yeşilyurt'ta bir gece konakladıktan sonra Adatepe zeytinyağı müzesine ve Adatepe'ye de uğradık. Zeytin yağının uzun ve meşakkatli yolculuğuna tanıklık etmek hoş bir duygu. Ayrıca zeytinyağı sabunlarını görünce kendi yaptığım sabunlar geldi aklıma.

Adatepe'deki köy meydanı

Tatilimizin bir başka durağı olan İznik'ten İstanbul'a dönerken yolda bu ilginç grupla rastlaştık. Fotoğraflarını çekmek için arabadan indiğimde gruptan birilerine ne olduğunu sordum. Onlar da " abla biz bu sene Kuran'ı Kerim'i hatmettik ve bu yüzden rahlelerimizi çiçeklerle süsleyip meydana doğru yürüyoruz " dedi. Her ne hikmetse çiçeklerle süslenen rahleleri sadece erkekler taşıyor, kızlar da mavi elbiseleriyle onların arkasından yürüyerek eşlik ediyorlardı.

Daha sonra aldığım bir fotoğraf dergisinde ( digital photoline 98. sayı) benzer bir kareye rastladım. Portekiz'in Tomar şehrinde düzenlenen " Tabuleiro Festivali "nde de kadınlar kafalarında benzer bir sepet taşıyorlar. Ayrıca yüzyıllar önce başlayan bu festivalin bir de hikayesi var:

" Tomar'ın kraliçesi yoksul halka yardım etmeyi seven iyi kalpli biriymiş ancak kocası çok da eli açık bir kral değilmiş. Bu yüzden kraliçe Santa İsabel eteğinin içinde gizlice ekmek götürürmüş. Bir gün kral bu durumu fark etmiş ve kraliçeyi durdurup eteğinde ne olduğunu sormuş. Kraliçe korkmuş ve gerçeği söyleyememiş, çiçek olduğunu söylemiş. Bunun üzerine kral "aç göster " demiş.. Kraliçe eteğini açtığında tüm ekmekler çiçeğe dönüşmüş. İşte o günden beri bir sıra çiçek bir sır ekmekten oluşan bir sepet kadınların kafasında taşınıyor ve bunu taşıyan kadın ise bir dilek tutuyor. "

Tatilin diğer bir güzel yanı ise oğlumuzun fotoğraf makinesini keşfetmesiydi. Her fırsatta makineyi eline alan ve dilediğince fotoğraf çeken bir bebeğin renkli dünyasına objektiften bakmak bizim için de çok keyifliydi. Tezgahla aynı boydaki oğlumuzun objektifine takılanlar:

Deniz kabuklarıyla yapılmış biblolar,

Magnetler,

Çerçeveler,

Rengarenk boncuklar,

"Uç uç " böceği,

Ve otoportre :)

Göçebe bir hayat yaşayan Göktürklerde otağ (çadır) Türk aile birliğinin kutsal bir sembolü sayılırmış. Bizim aile sembolümüz ise olsa olsa yürümekten aşınmış fotoğraftaki gibi bir çift ayakkabı ve eski püskü bir valiz olurdu sanırım. Bursa, Eskişehir, Çanakkale, İznik, Assos, Yeşilyurt, Kaz Dağları, Adatepe, İstanbul... derken yorucu olmasına rağmen bir o kadar da keyifli bir tatil oldu bizim için.

Memlekete bu kadar alıştıktan sonra Roma'ya dönüşümüz biraz zor oluyor. Ama bunlar da hayatımızın cilveleri sanırım...

Roma'dan Küçük Bir Kaçamak: Nemi

2011-08-14T19:02:00.005+03:00

Dağ çilekleri ve harika doğasıyla Nemi, Roma'daki telaşeli hayattan (ve yazın Roma'nın nemli sıcağından) kısa bir süreliğine de olsa kaçmak isteyenler için ideal bir yer. Roma'ya yaklaşık 30 kilometre uzaklıktaki bu şirin ve yemyeşil kasabanın adı "Nemus " yani koruluktan geliyor.

Kasabanın aşağısında yer alan Nemi Gölü'nün biz ziyaretçiler için temel değeri manzaraya yaptığı eşsiz katkı olsa da, aslında göl arkeolojik açıdan da önemli. Burada dönemine göre oldukça ileri teknolojiyle yapılmış ve olağanüstü büyük boyutlara sahip iki batık Roma Gemisine ait kalıntılar bulunmuş. Milattan sonra 1. yüzyılda yapıldığı söylenen gemilerin neden inşa edildiği tam olarak bilinmiyor (belki de yeni bir tufan bekliyorlardı). Ancak bulunan kalıntılardan birisi yapımında kullanılan mermerler, mozaik kaplı zemini ve hamamlarıyla adeta dönemin Titanic'iymiş.

Nemi deyince belki de akla ilk gelen şey çilek. Kasabada neredeyse adım başı satılan küçük dağ çilekleri waffle üstünde veya dondurmayla birlikte harika gidiyor.

Kasaba turistlerin uğrak yeri olunca halk güzel dağ çileklerini pazarlayabilmek için akla gelebilecek her şeyin çilekli hallerini üretmiş.

Çilekli sabunlar.

Çilekli makarna

Çilekli risotto için çilekli pirinç

Ve tabii ki leziz reçeller..

Farklı kurutulmuş mantar çeşitleri

Lavanta sirkesi..

Nemi'de ailecek çok güzel vakit geçirdik. YH çilekleri o kadar çok sevdi ki, sokak aralarına diktikleri bu çilekleri koparmaya kıyamayıp onları "cici cici " diye sevdi.

Kurumaları için dışarı asılan çamaşırlar ve kasabalı kadınların tahta çubuklarla ördükleri işlemeler çok tanıdık değil mi?

Nemi'de rastladığımız bu köpek de en az kasabalı kadar misafirperverdi :)

Şen Dul ( La Vedova Allegra)

2011-07-27T14:42:00.004+03:00

Geçtiğimiz Cuma günü pek bir keyifli ve eğlenceliydi benim için. Cuma sabahı Aslı ile buluşup Ponte Milvio yakınlarındaki bir pazara gittik. Aylardır arayıp bulamadığım taze tatlı mısırları pazarda bulmanın mutluluğunu yaşadım. Ardından da Aslı'nın öve öve bitiremediği (ki bence çok da haklı) pazardaki Sicilyalı dondurmacıdan limonatalı granita aldım ve Roma'nın kavurucu Temmuz sıcağında bu serinletici mucizeye ba-yıl-dım.

Akşam da tarihi 17.yüzyıla dayanan Sant'Ivo alla Sapienza Kilisesi'nin avlusunda gerçekleştirilen Uluslararası Oda Müziği Topluluğu'nun 30.yılını kutlamak amacıyla verdiği konsere gittim. Konsere ilk kez Türk sanatçılar katılacağından dolayı bizim için önemliydi.

Ayrıca ilk kez oğlumu babasıyla baş başa bırakıp konsere gitmenin heyecanı da vardı üzerimde. Zira yurt dışında çocuk büyütmenin kazıklarından ay pardon cilvelerinden biri olarak konsere, kokteyle, sergiye açılışa, yemeklere .... (küçük beye özel davetiye gelirse eğer) mümkün olduğu sürece maaile gittiğimiz için bu durum pek alışık olduğumuz bir şey değildi. Neyse ana-oğul ilk kez ayrı kalışımızı çok fazla dramatize etmeden YH'yi, babasını ve amcasını Navona Meydanı'na uğurlayarak konserin yapılacağı kiliseye gittim.

Konser alanında atmosfer harikaydı.

Orkestra sahnede yerini alıyor.

Neredeyse tamamı İtalyan olan seyirciler de konser için yerlerini alıyorlar.

Şef Franceso Contenuto' nun yönettiği orkestranın performansı muhteşemdi.

Dünyaca ünlü Tenor Luciano Pavarotti'den de ders alan Hakan Aysev sahnede.

Tenor Hakan Aysev, soprano Burcu Bükem Kuru, şef ve orkestra büyüleyici performanslarıyla ayakta alkışlandılar.

Konserde Radetzki Marşı, Kaiser valsı, Mavi Tuna valsı, Güneyin Gülleri ve valsleriyle ünlü Macar besteci Franz Lehar'ın "Şen Dul ( La vedova allegra) " operetinden parçalar icra ettiler. (Defalarca denememe rağmen konser videosu bir türlü yüklenmedi!) Konser bittikten sonra da Hakan Bey ve Burcu Hanım ile tanışma fırsatımız oldu. Biz sohbet ederken YH yi kilisenin kapısında gördüm. Biraz uykulu olmasına rağmen onun da güzel vakit geçirdiği her halinden belliydi.

Artık o da minik "özgür " bir kuş oldu.

ROMA'NIN UCUBESİ

2011-07-13T22:22:00.000+03:00

Malum, ülkemizdeki ucube krizi gündemi epey işgal etti. Dünyanın en önemli sanatçılarını yetiştiren, rönesansa beşiklik yapmış sanat ülkesi İtalya'da bir ucube krizi yaşanmaz sanmayın! Roma'da kısa süre önce yine bir heykel yüzünden ucube krizi yaşandı. Ne yaparsınız, modern sanat herkese hitap etmiyor :)

Roma'nın ana tren istasyonu olan Termini'ye yakın bir alana bir önceki Papa olan Jean Paul'ün heykeli yapıldı ve heykelin açılışının ardından olan oldu. Zira Jean Paul'ün şaka olsun diye bir çocuğu pelerininin altına almasını tasvir etmeyi amaçlayan heykelin yüzü Jean Paul'e, alt bölümü ise pelerinine hiç mi hiç benzemiyor. Eseri yapan heykeltraş Oliviere Rainaldi ne kadar ünlü olursa olsun benzetememiş işte kardeşim :) Hem heykelin Vatikan'ın onayına sunduğu eskizlerle uzaktan yakından ilişkisi de yokmuş (haberlerin yalancısıyım).

Buyrun işte, karar sizin:

Soru biiir, o nasıl kafa öyle! Sizce de Mussolini'yi andırmıyor mu?

Pelerin olduğu iddia edilen bu bölümü çadıra ve nöbetçi kulübesine benzetenler olduğu gibi, içinde bomba patlamış görüntüsü verdiğini söyleyenler de var :) Bazıları da heykelin evsizler için ideal bir sığınak olduğunu söylüyorlar.

Heykelin yıkılmasını isteyen bir çok kesim var. Eleştiri sahiplerinin başında tabii ki Vatikan ve Polonyalılar geliyor.

Orvieto Kartpostalı

2011-06-21T15:52:00.000+03:00

Orvieto yazılarına yorum bırakanlar arasında yapmış olduğum çekilişle kartpostalı kazanan kişi: Griffith.

Ve sıradaki durak süprizlerle dolu Venedik Bienali ve Venedik.

Civita di Bagnoregio

2011-06-15T05:44:00.002+03:00

Civita di Bagnoregio, Roma'nın kuzeyinde yer alan, Etrüskler tarafından M.Ö. 6. yy.'da kurulmuş küçük ama gerek uzaktan görünüşü, gerek mimarisiyle etkileyici bir şehir. 17nci yüzyılda yaşanan bir deprem nedeniyle kardinalin ve yöneticilerin bugünkü Bagnoregio'ya taşınmak zorunda kalmasının ardından şehir popularitesini yitirmeye başlamış. Bugün ise nüfusunun yazları 12, kışları ise 100 civarı olduğu söyleniyor. Yani aslında gerek yüzölçümü, gerek nüfusuyla şehir denemeyecek kadar küçük bir yerleşim yeri burası.

Volkanik tüf üzerine kurulan bu küçük şehir adeta karasal bir ada görüntüsünde. Dünyayla bağlantısı ise ancak bir kaç kişinin birlikte yanyana yürüyebileceği dar bir köprü vasıtasıyla sağlanıyor.

Panoromik

Şehre varmak biraz yorucu olabiliyor. Hem köprü uzun, hem de şehre çıkmak için bir miktar tırmanmak gerekiyor.

Mimaride tanıdık bir hava var.

Bu güzel ve ilginç şehir, üzerinde bulunduğu volkanik yapı sürekli olarak aşındığı için yok olma tehlikesiyle karşı karşıya. Bu nedenle "ölen şehir" olarak da anılan Civita di Bagnoregio'yu kurtarmak için çelik direklerle güçlendirme çalışması yapılması gündemdeymiş.

Köy meydanlarını andıran bu alan, şehrin belki de tek meydanı.

Şehri birkaç saatte gezmeniz mümkün. Sessizliğin hüküm sürdüğü, günümüzden uzak farklı bir dünyanın tadını çıkarmak isterseniz burada konaklamayı da tercih edebilirsiniz tabii.

Civita di Bagnoregio gerçek anlamda trafikten arındırılmış bir yer. Bunlar da yük taşıma amaçlı kullanılan, şehirde görüp görebileceğiniz en büyük taşıtlar.

Tabelada "Civita di Bagnoregio, İtalya'nın en güzel şehirlerinden birisi" yazılı.

Nasıl gidilir?

Roma'dan 120 km uzaklıktaki Civita di Bagnoregio'ya ulaşmak yaklaşık bir buçuk saat sürüyor. Yolun çoğu otoban, sonraki bölümü ise biraz virajlı olmakla birlikte doğanın muhteşem olması nedeniyle gayet keyifli. Floransa, Orvieto veya civardaki başka şehirlere arabayla gitmeyi planlıyorsanız Civita di Bagnoregio'ya da uğramanızı tavsiye ederim. Bagnoregio'ya vardıktan sonra şehre girip hiç sapmadan devam ettiğinizde şehri Civita di Bagnoregio'ya bağlayan köprüye varabilirsiniz.

Orvieto 2

2011-06-08T00:07:00.002+03:00

Katedralden sonra Orvieto'da özellikle görmek istediğimiz ikinci yer St. Patrick Kuyusuydu.

Felaketler, savaşlar gibi acil durumlarda su ihtiyacını karşılamak üzere 1527 yılında inşaatına başlayan kuyu 10 yılda tamamlanmış.

En ilginç özelliği ise iniş ve çıkış için birbirleriyle kesişmeyen 248 basamaklık iki ayrı spiral merdivenden oluşuyor olması. Böylece su taşıyan katırlar ayrı kapılardan girip çıkabiliyormuş.

Kuyuda doğal ışıklandırmanın dışında ışıklandırma yok. Işıklandırmayı sağlamak üzere kuyuya harika bir görüntü veren 70 tane pencere yapılmış.

Kuyunun derinliği 62 metre, genişliğiyse 13 metre. Aşağıya indikçe ortam daha nemli ve serin hale geliyor. Klostrofobisi olanların uzak durması gereken bir yer anlayacağınız.

Su olur da içine para atılmaz mı :)

Kuyunun dibinden bakınca..

Bu kez flaşlı.

Kuyuyla ilgili olarak internette yapılan yorumlardan birinde kuyuya giderken yanınızda kesinlikle cep telefonu bulundurmanızı tavsiye eden bir not görünce açıkçası şaşırdım. Meğer notun sahibi kuyuyu ziyaret etmeden iki gün önce bir turist, görevliler ziyaret saati bittiğinde kapıyı kapatıp gidince içeride mahsur kalmış ve telefonu yanında olduğu için yardım talep edebilmiş..

Orvieto'ya Nasıl Gidilir?

Trenle: Roma Termini'den Orvieto'ya 1 saat 6 dakikada varan tren 14.50, 1 saat 20 dakikada varan tren ise 7,10 Euro. Trenden indikten sonra şehre gitmek üzere füniküleri kullanabilirsiniz.

Arabayla: Orvieto Roma'dan yaklaşık 130 km ve otobandan (A1) gittiğiniz takdirde yaklaşık 1 saat 15 dakika sürüyor.

Orvieto 1

2011-05-19T01:01:00.000+03:00

Orvieto, Roma'ya yaklaşık 130 km. mesafede, 300 metre yükseklikteki volkanik bir platoya kurulmuş küçük ama etkileyici bir şehir. Kent, üzüm bağlarının ve bahçelerin olduğu yemyeşil bir doğanın ortasında adeta bir kale gibi yükseliyor.

Aracınızla şehrin merkezine kadar gidip trafiğe kapalı alan öncesinde park edebileceğiniz gibi, trenle geliyorsanız yamacın dibinde yer alan tren istasyonundan şehre gitmek için fünikülere binebilirsiniz.

Taş evleri ve daracık sokaklarıyla hoş ve bir o kadar da tanıdık bir havası var şehrin.

Efsanevi Fiat 500 (Cinque Cento) tam da bu sokaklar için yapılmış.

Kentin en önemli turistik noktası, İtalya'nın en önemli katedralleri arasında gösterilen Duomo. Katedralin 1263'te başlanan inşaatı üç asır boyunca devam etmiş. İnşaatin bu kadar uzun sürmesinin nedeni ise teknik ve siyasi zorluklar ile kullanılan malzemelerin pahalı olması ve inşaatta görev alan ünlü sanatçıların ücretlerinin ödenmesindeki güçlükler.

Katedralin en dikkat çekici yanlarından birisi olan ön cephede yer alan kabartmalar, döneminin en ünlü sanat eserleri arasında gösteriliyor.

Toplam 4 büyük parçadan oluşan kabartmalarda, Adem ve Havva'nın yaratılışından kıyamete kadar Hristiyanlığa göre insanlık için önemli bütün olaylar son derece canlı bir biçimde tasvir edilmiş.

Tahmin edebileceğiniz üzere yukarıdaki kabartma cehennem tasvirine ait.

Katedralin bence en etkileyici eserlerinden birisi, Scalza tarafından 1579 yılında yapılan ve sekiz yılda tamamlanan Pieta. Pieta, Hristiyan sanatında Hz. Meryem'in Hz. İsa'nın cansız vücudunu kucağında tuttuğu eserlere (genellikle heykel) verilen isim. Bunlardan en ünlüsü tabii ki Michelangelo tarafından yapılan ve halen Aziz Petrus Bazilikası'nda bulunan heykel.

Bu etkileyici heykel adeta canlı gibi. Ayrıntılardaki mükemmeliyet harikulade.

Koldaki damarlar, eldeki mıh izi.

Yara ve akan kanlar.

Son bir not: Blogumu takip ederek daha fazla gezmemi ve keşfetmemi teşvik eden siz değerli okuyucularıma bundan sonra gittiğim yerlerden kartpostal göndermek istiyorum. Orvieto yazılarıma yorum yazanlar arasından çekeceğim kura sonucu bir arkadaşımıza ilk kartpostalı göndereceğim...

Frambuazlı Cheese Cake Tarifi ( Starbucks Tadında:))

2011-05-11T12:00:00.006+03:00

Cheese cake denilince akan sular durur benim için, yemesine de yapmasına da bayılırım. Frambuazlı, limonlu, çikolatalı... hiç fark etmez, cheese cake olsun da, neli olursa olsun.

Öncelikle cheese cake yapmak için kelepçeli bir kalıba ihtiyacınız olacak. Kalıp olmadan cheese cake yapamazsınız. Ben 22 cm lik bir kalıp kullandım. Cheese cake için gerekli malzemeler ise şöyle:

Tabanı İçin Gerekli Malzemeler

1.5 paket yulaflı biskuvi
2 yemek kaşığı süt
75 gr tuzsuz tereyağ ( yada margarin )
1 çay bardağı iri çekilmiş ceviz
Bir çay kaşığı tarçın

Dolgusu İçin Gerekli Malzemeler

600 gr mascarpone ya da philadelphia peyniri ( Türkiye'de yaşayanlar suyu iyice süzülmüş labne peyniri kullanabilirler.)
1 su bardağı + 2 yemek kaşığı toz şeker
5 tatlı kaşığı mısır nişastası
4 yumurta
200 ml krema

Frambuazlı Sos İçin

Yarım paket dondurulmuş frambuaz
1 yemek kaşığı mısır nişastası
3 yemek kaşığı toz şeker

Limonlu Sos İçin

1,5 su bardağı limonata
2 yemek kaşığı mısır nişastası

CHEESE CAKE TABANININ HAZIRLANIŞI:

Bisküvileri rondodan geçirin.
Terayağını eritin.
Bisküvileri süt, eritilmiş tereyağ, ceviz ve tarçınla birlikte iyice karıştırın.
Yağladığınız kelepçeli kalıbınıza bisküvili karışımı boşaltıp, her tarafı eşit yükseklikte olacak şekilde bastırarak yayın.
Karışımı buzdolabına kaldırın.

DOLGUNUN HAZIRLANIŞI:

Peyniri, şekeri ve nişastayı koyu krema kıvamına gelene kadar mikser ile çırpın.
Ardından birer birer yumurtaları ekleyin.
Yumurtaları ekledikten sonra çok çırpmayın, aksi takdirde cheese cake in üzerinde çatlaklar oluşabilir.
En son olarak da kremayı ilave edip bir miktar daha karıştırdıktan sonra karışımı kek kalıbındaki bisküvili tabanın üzerine döküyoruz.
Daha önceden ısıtılmış 175 derecelik fırında cheese cake imizi 15 dakika pişirdikten sonra dereceyi 100 e düşürüp yaklaşık olarak 70 dakika pişiriyoruz.
Cheese cake imizi tutup hafifçe salladığımızda ortası sallanmıyorsa pişmiş demektir.
Cheese cake imiz soğuyup hafif ılık kıvama gelince sosumuzu üzerine döküp, buz dolabında en az 6-7 saat bekletiyoruz.
Vanilyalı dondurma ile de servis edebilirsiniz.

Sosun Hazırlanışı:

Malzemeleri ocakta pişirdikten sonra rondadan geçirin. Sosu ılıdıktan sonra aynı şekilde ılık olan cheese cake in üzerine dökün

AFİYET OLSUN

İspanyol Merdivenleri'nde Avrupa Günü Konseri

2011-05-09T22:28:00.003+03:00

Garajın kapısı bozulup da arabamıza erişemeyince metroya binip şehir merkezine gidelim dedik. İyi ki de gitmişiz. Çünkü bizi İspanyol Meydanı'nda sürpriz bir konser bekliyordu. Avrupa Günü vesilesiyle düzenlenen halka açık bir konser.

İspanyol Merdivenleri, tıpkı kartpostallardaki gibi çiçeklere bürünmüştü.

Bu da sizler için konserden bir alıntı. Harika bir arya..

Meydandaki faytonlardan birini çeken bu ata sahibi "Hello Kity" toka takmış. Başının sağ üstüne doğru dikkatli bakarsanız görebilirsiniz.

Veee, her genç kızın sevgilisi pembe vespalar..

" To Mr. Ms. Neighbour "

2011-04-27T17:55:00.001+03:00

Bugün eve geldiğimizde kapıda bir mektup bulduk. Üzerinde yazılanlardan anlaşılacacağı üzere mektup komşularımız tarafından bırakılmıştı. Mektubu alıp eve girdiğimde açıkcası biraz endişelendim. Zira apartmandaki hiç kimseyi rahatsız etmemeye azami ölçüde dikkat etsek de evde 2 yaşında bir afacan olunca ister istemez her şeyi kontrol edemiyoruz. Bazen yere oyuncaklar atılıyor, kapılar sertçe kapatılıyor ya da gecenin bir yarısı ağlama sesiyle uyanabiliyoruz. Hal böyle olunca mektubu görür görmez, birilerini istemeden de olsa rahatsız ettiğimizi düşündüm.

Mektubu açıp, okumaya başladığımda durumun hiç de düşündüğüm gibi olmadığını anladım. Mektup alt komşularımız tarafından bırakılmıştı.

Ve mektupta, komşumuzun 11.00- .13.00 saatleri arasında ya da saat 16.00 dan sonra bir saat şarkı söyleyeceğini, şimdiden vereceği rahatsızlık için kusuruna bakmamız yazıyordu.

Mektubu okuduktan sonra kimseye rahatsızlık vermemiş olmanın mutluluğuyla derin bir nefes aldım ve kendi kendime "Ah be komşucuğum o güzel sesinle değil bir saat 10 saat şarkı söylesen gıkımız çıkmaz :) " dedim.

Bu arada mektubu yazan komşum, opera sanatçısı ve sesi o kadar güzel ki! İlk fırsatta şarkı söylerken kaydedip, burada yayınlayacağım.

Bugün Aşk Çeşmesi'nde Sizin İçin

2011-04-22T10:02:00.000+03:00

bir dilek tutup, para attım. Umarım her şey gönlünüzce olur. Sevgiler...

Benim yılbaşı hediyelerim de elime ulaştı. Çok çok teşekkürler sevgili stylebyDemlin.

Roma'da Bahar ve Eşeğini Yeniden Bulan Blogcu

2011-04-19T23:26:00.001+03:00

Önce işin eşeği yeniden bulmayla ilgili faslı:

Baharın gelmeye başlamasıyla her hafta farklı yerlere kaçma planları yapmaya başlamışken, üstüne üstlük dipnot.tv'de blogumla ilgili güzel bir yazı yayınlandığını şans eseri öğrenip yeni şeyler yazmak için motive olmuşken blogger Türkiye'de yasaklanınca epeyce moralim bozuldu ve yazılarıma bir süre ara vermek zorunda kaldım. İşin sonunda eşeğini yeniden bulan fakir misali "neyse ki çok üzün sürmedi" deyip teselli buldum ama umarım böyle anlamsız bir yasakla bir daha karşılaşmayız.

Roma'da Bahar:

Bahar kuşkusuz her yerde ayrı güzel. Doğanın yeniden dirilmesi, güneşe ve açık havada dilediğince vakit geçirmeye hasret kalmış olmamızla da birleşince, hemen hepimiz baharı iple çekiyoruz. Bitki örtüsünün ülkemizdekiyle (özellikle İstanbul'la) benzerliği ve yeşil alanların fazlalığı göz önünde bulundurulduğunda Roma'nın baharı ayrı bir güzel.

İşte Roma'nın en sevdiğimiz yeşil alanı olan Villa Borghese'den bahar manzaraları:

Özellikle İstanbullular için bahar deyince ilk akla gelen ağaçlardan birisi hiç kuşkusuz erguvan. Tamam Boğaz'daki halleri harikulade, ama yine de erguvanlar Roma'da da bir başka güzel.

Yanından defalarca geçmiş olsam da, ancak bu sefer fark ettim fotoğraftaki saatin su ile çalıştığını. Saatin altında yer alan camlı bölmede sürekli dolup boşalan kaplardan oluşan, su değirmenine benzer bir mekanizma var.

Villa Borghese özellikle haftasonları Central Park'ı andıran canlı bir görüntüye sahip.

İsteyen parkı segway, golf arabası, iki/dört kişilik bisiklet vb. bir araç kiralayarak keyifle keşfedebilir.

Parkın içerisinde yer alan cafeler arasında favorim Casina del Lago. Evet servisleri çok yavaş, bazen bir garsonun sizinle ilgilenmesi için epeyce beklemeniz gerekebiliyor ama olsun, zaten bir an önce yiyip/içip gitmek isteyen kim :)

Roma'nın tüm turistik bölgelerinde rastlayabileceğiniz bu büfeleri seyyar diye ucuz sanmayın sakın, fiyatlarının cafelerden pek farkı yok.

Tahta oyuncakları her zaman çok sevmişimdir. Sade ve güzel, tıpkı bu oyun parkındakiler gibi..

Son bir not: Villa Borghese İspanyol Meydanı, Piazza del Popolo ve Via Veneto gibi Roma'nın en popüler mekanlarına çok yakın. Bu nedenle şehri gezerken burada bir mola vermenizi ve parkın Piazza del Popolo'ya bakan kısmından manzaranın tadını çıkarmanızı tavsiye ederim..

Floransa 2

2011-02-20T15:32:00.000+02:00

Malum su olmadan medeniyet olmuyor. Floransa'nın su koynağı ise Roma'dan da geçen Tiber Nehri'nden sonra orta İtalya'nın en önemli nehri olan Arno Nehri.

Nehrin üzerindeki en önemli köprü olan Ponte Vecchio (Eski Köprü), Floransa'nın 2. Dünya Savaşı'ndan zarar almadan çıkan tek köprüsü. Hitler'in köprüye dokunulmaması için açık talimat verdiği, ancak köprünün kullanılmaz hale gelmesi için giriş ve çıkışındaki binaların yıkıldığı söyleniyor.

Köprünün üzerinde daha çok kuyumcular ve hediyelik eşya dükkanları var. Geçmişte dükkan sahipleri kent yönetiminden izin almak suretiyle ürünlerini dükkanlarının önüne koydukları tablalarda sergilerlermiş. İflas (bankruptcy) tabirinin de bu köprüde doğduğu söyleniyor. Borçlarını ödeyemeyen tüccarların tablaları (banco) askerler tarafından kırıldığı (rotto) ve tüccar artık iş yapamaz hale geldiği için bir tüccarın batmasına "bancorotto" yani kırık tabla denirmiş. Bu tabir zamanla iflas kavramını anlatmakta kullanılır olmuş. Bizde olsaydı iflas edenlere tablası kırık demek gerekecekti anlayacağınız.

Çarşıyı gezerken "bu köprü bizim bir şehrimizde olsaydı adını "çarşılı köprü" koyardık" diye düşündüm. Gerçekten de daha sonra, bu yazıyı yazarken merak edip google'da "çarşılı köprü"yü aradım ve Bursa'daki Irgandi Köprüsü'ne çarşılı köprü dendiğini öğrendim. Bu bilgiyi aldığım siteye göre dünyada dört tane çarşılı köprü bulunuyormuş (Bursa, Floransa, Venedik ve Lofça -Bulgaristan-).

Floransa ziyaretimiz boyunca müzik çalarak ve dans ederek etraftakilerin eğlenceli vakit geçirmesini sağlayan, bir yandan da dağıttıkları broşürlerle propoganda yapan bu Budistlere defalarca rastladık.

Ve işte İtalya'da gördüğümüz en iyi sokak sanatçılarından birisi. Merak edip çantada yazılı web sitesini ziyaret ettim. Sanatçının sayfasında kendisi hakkında bilgiler ve farklı Avrupa ülkelerinde yaptığı gösterilerin fotoğrafları var.

Yolların bazı bölümleri, sokak ressamları için ayrılıp çerçevelenmiş.

Ziyaretimiz günübirlik olduğu için Floransa'dan şehre doyamadan ayrıldık. Ancak bu, gelecek sefer için bizi daha çok iştahlandırdı..

Rönesansın Beşiği: Floransa (1. Bölüm)

2011-02-16T01:21:00.001+02:00

Rönesansın beşiği, döneminin en zengin kentlerinden birisi olan Floransa (Firenze), Leonardo Da Vinci'den Michelangelo'ya, Donatello'dan Galileo'ya birçok dahiye ev sahipliği yapmış harika bir şehir. Floransa'ya yaptığımız bu ilk ziyaret günü birlik olduğu için şehirde hızlı bir tur yapmakla yetindik. Ancak bu hızlı tur bile bizi şehre hayran bırakmaya yetti.

Turumuza şehrin merkezi olan Piazza della Signoria'dan başladık. Rönesans döneminde birçok sanat eseri kilise tarafından ahlak kurallarına uygun olmadıkları gerekçesiyle bu meydanda yakılmış. Meydanın en dikkat çeken yapısı fotoğrafta gördüğünüz, şehrin belediye sarayı Palazzo Vecchio. Günümüzde sarayın büyük bir kısmı müze olarak kullanılıyor.

Palazzo Vecchio'nun önünde etkileyici bir heykel galerisi var.

Sarayın solunda ise Neptün çeşmesi ve heykeli bulunuyor.

Müzeyi gezecek vaktimiz olmasa da sarayın içine şöyle bir göz attık.

Meydanın hemen yanıbaşında yer alan ve kurulduğu yer açısından bir hayli ilginç bulduğum bu pazarda Floransa'nın meşhur deri ürünlerinin yanı sıra şal vb. çeşitli aksesuarlar ile hediyelik eşyalar satılıyor.

İkinci durağımız meşhur "il Duomo" (kubbe) katedrali. Yapımına 1296 yılında başlanan katedral, kubbesinin inşa edilmesinin ardından 1436 yılında tamamlanmış.

Katedralin mermer dış cephe kaplamaları ancak 1887'dae tamamlanabilmiş. Renk-malzeme seçimi ve işlemelerin etkisiyle dış cephenin Endülüs ve Fas'ı hatırlatan oldukça doğulu bir havası var.

Katedralin her yanı harikulade heykel ve işlemelerle kaplı.

Kubbeyi süsleyen fresklerin güzelliğini tam olarak anlayabilmek ancak kubbeye tırmanmakla mümkün. Bu seferlik zaman darlığı nedeniyle ertelediğimiz bu tırmanışla hem freskleri yakından görebiliyor, hem de kubbenin üstüne çıkarak Floransa'yı yukarıdan seyredebiliyorsunuz. Duyduğumuz kadarıyla 463 basamaktan oluşan uzun ve iki kişinin aynı anda geçmesine imkan tanımayacak kadar dar spiral bir merdivenden çıkmanız gerekiyor. Bu zorlu tırmanıştan özellikle klostrofobisi olanların uzak durması gerekiyor.

Katedral'in bulunduğu meydanda yer alan bu binanın mimarisi ne kadar da tanıdık değil mi?

Devam edecek...

Yılbaşı, Çekiliş ve İndirim Mevsimi

2011-01-29T10:57:00.001+02:00

Romalılar 2011'e oldukça coşkulu girdiler. Saatler gece yarısına yaklaştığında Birinci Körfez Savaşı'nı andıran manzaralar oluştu gökyüzünde. Zira bir çok kişi, evlerinin balkon ve teraslarından farklı boyutlarda havaifişek ve benzeri cisimler attı. O kadar ki, bir süre sonra yan binada yakılan maytapların dumanının yarattığı rahatsızlık ve acemilerce atılan havaifişeklerin bizi bulabileceği korkusuyla içeri girmek zorunda kaldık. Neredeyse yarım saat boyunca aralıksız olarak havai fişek gösterileri yapıldı...

Gelgelelim yılbaşı çekilişinin sonuçlarına. Hatırlayacağınız üzere çekiliş sonucu seçeceğim 3 kişinin dileklerini yazıp Aşk Çeşmesi'ne onlar için para atacağımı söylemiştim. İşte kazananlar: 1. Minimalist (süper yorumcu kontenjanından) 2. Mine Özgür 3. Berna Günal Küçük. Yeni yıl hepinize mutluluk getirsin..

Noel ve yeni yılın ardından tatil sezonunun sona ermesiyle birlikte yılın ilk indirimi de 7 Ocak'ta bütün hızıyla başladı. İspanyol Merdivenleri'nden çektiğim bu fotoğrafta Prada'dan Louis Vuitton'a dünyanın en lüks markalarının bulunduğu Via Dei Condotti'deki kalabalığı görebilirsiniz. Yanlış anlamayın, indirim dediysek %50'yi pek geçmeyen bir indirimden bahsediyoruz. Yani bizim gibi orta sınıf bir insan için bu markaların yanından geçmek hala pek mümkün değil..

Vatikan'da Noel Ayini

2010-12-26T23:49:00.003+02:00

Katolik ve Protestanlara göre Hz. İsa'nın doğduğu gün olan 25 Aralık tarihi bildiğiniz gibi Noel olarak kutlanıyor (Ortodokslar ise Noel'i Julyen takvimine göre 25 Aralık'a denk gelen 7 Ocak günü kutluyorlar). Noel gününün bir gün öncesinde, yani arife günü gecesi Katolikliğin merkezi olan Vatikan'daki Aziz Petrus Bazilikası'nda (Saint Peter's Basilica) Papa tarafından büyük bir Noel ayini gerçekleştiriliyor. Katolik dünyasının bu en önemli ayinini izlemek için geçtiğimiz Cuma akşamı bendeniz de Vatikan'daydım.

Bu ayine ancak Noel'den çok önce ücretsiz olarak temin edilen biletlerle girmek mümkün.

Akşam saat 10'da başlayacak olan ayin için kapılar 8:30'da açılıyordu ve içeri girebilmek için Vatikan'a daha da erken gitmek gerekti. Arada bir yağan yağmurun altında yaklaşık bir saat kadar bekledikten ve güvenlik kontrolünden geçtikten sonra kiliseye girebildim.

Aslında sembolik bir görev üstlenen İsviçreli muhafızlar.

Aziz Petrus Bazilikası 60.000 kişilik kapasitesiyle Hristiyanlığın en büyük kilisesi olma özelliğine sahip oldukça görkemli bir yapı. Bu tarz görkemli yapıların bir çoğu gibi, burada da yapının büyüklüğünü içindeyken pek anlamıyorsunuz. Örneğin yukarıda solda yer alan fotoğrafın üst ortasındaki balkonda altı kişilik küçük bir orkestra yer alıyor, ancak bunu ilk bakışta anlamak oldukça zor.

Vatikan'a erkenden gitmiş olmama rağmen, içeri girdiğimde kilisenin yarısından fazlası doluydu. Ben ayini daha iyi izlerim düşüncesiyle ön tarafa en yakın yere oturmaya çalıştım ancak sonra anladım ki asıl popüler olan öne yakın olmak kadar Papa'nın geçeceği, fotoğrafta gördüğünüz yola yakın olmak. Fotoğrafın arka planında bir "nativity scene" (Hz. İsa'nın doğumunu canlandıran bir sahne) var, benzer bir sahne de meydana kurulmuş.

Törene önce çeşitli düzeydeki rahipler, ardından kardinaller ve en son da Papa geldi.

İnsanların Papa'ya olan ilgisi oldukça fazlaydı. Geçtiğimiz yılki Noel ayininde aklı dengesi bozuk bir kadın, bu geçiş sırasında Papa'nın üzerine atlayıp yere devirmiş. Bu nedenle geçiş yolunda epeyce koruma vardı.

Geçerken insanlar tarafından alkışlanması ve bir din adamına adeta pop star muamelesi yapılması garibime gitti desem yalan olmaz.

Kilisenin büyüklüğünü anlayabileceğiniz bir fotoğraf da bu. Papa fotoğrafın alt ortasındaki büyük kırmızı koltukta oturuyor. Üstteki mumlar oturduğum yerden küçük gibi gözükse de, boyları şamdanlarla birlikte muhtemelen iki metreyi buluyordu.

Girişte herkese fotoğrafta gördüğünüz, ayinde yapılan duaları, söylenen ilahileri vs. içeren kitaptan veriliyor.

Kitapta ayinde yapılan her şey sırasıyla mevcut. Ayindeki ilginç bir ayrıntı ise çeşitli bölümlerin Fransızca, Portekizce, Almanca, Filipince gibi farklı dillerde yapılmış olması.

Ayinden küçük bir parça.

Dışarıda neler olup bittiğini de görebilmek için ayinden biraz erken ayrıldım. İnsanlar soğuk havaya rağmen meydana kurulan dev ekranlardan ayini takip ediyorlardı.

Bu da katedralin bulunduğu Saint Pietro Meydanı'ndaki doğum sahnesi. Dikkat ederseniz ayinden hemen önce çektiğim bu fotoğrafta "bebek İsa" yok. Ortadaki saman dolu beşikvari nesne boş.

Bu fotoğrafı ise Noel gününde çektim, artık sahnede "bebek İsa" da var.

Bu yıl meydana yerleştirilen çam tam 35 metre boyunda. Çam, her yıl farklı ülkelerden ya da İtalya'nın farklı bölgelerinden geliyor.

Çamın altında yer alan farklı dillerdeki "İyi Noeller ve mutlu yıllar" mesajları.

Nar Tanesi, Nur Tanesi

2010-12-22T22:21:00.000+02:00

Haftasonu markette sebze-meyve alışverişi yaparken gözüm birden güzel mi güzel, büyük mü büyük narlara takıldı. Önce güzellikleri dikkatimi çekti, sonra da üstündeki nazar boncukları! Hepinizin tahmin edeceği üzere Türkiye'den ithal edilmişlerdi. İhracatçı firma üşenmeyip her birine birer nazar boncuğu taktığı gibi, bir kısmına da narın faydalarını anlatan Almanca ve İngilizce notlar iliştirmiş. "Mucize meyve nar" başlıklı bu notlarda narın tansiyonu düzenlediğinden kalbi koruduğuna, cilde iyi geldiğine kadar bir çok faydası sıralanmış. Hem ürün, hem de sunumu bu kadar güzel olunca markette bir çok kişi de gelip narlara en azından bir göz atıyordu. Firmayı gerçekten çok takdir ettim ve tabii ki memleket narlarından ben de hissemi aldım! İçleri de dışları kadar güzeldi...

Ahududu Soslu ve Limon Aromalı Panna Cotta ( İtalyan Pudingi ) Tarifi

2010-12-21T14:40:00.003+02:00

MALZEMELER

Panna Cotta için:

500 ml çiğ krema
80 gr şeker
3 yaprak jelatin
Vanilya
Bir limon kabuğu rendesi

Ahududulu sos için:

200 gr ahududu
100 gr şeker

PANNA COTTA'NIN HAZIRLANIŞI

Yaprak jelatinleri küçük bir kabın içerisine koyup, üzerlerini iki parmak geçecek kadar soğuk su ekledikten sonra bir kenarda yumuşamaya bırakın.
Kremayı, şekeri, limon kabuğu rendesini derin bir çelik tencereye koyup sıkça karıştırarak 15 dk pişirin ve ocağın altını kapatın.
Karışımdan limon kabuğu rendesini ayırmak için kremayı süzün.
Yumuşamış olan jelatinleri kremaya ekleyin ve karıştırın . ( Jelatinlerin eridiğinden emin olmalısınız)
Bu karışımı tercihen alüminyum kaselere ya da silikon kalıplara paylaştırın.
Buzdolabında 3-4 saat beklettikten sonra kalıpları ters çevirip, mevsim meyveleriyle süsledikten sonra servis edebilirsiniz.

AHUDUDULU SOSUN HAZIRLANIŞI:

Ahududularını ve şekeri parçalayıcı yardımıyla iyice ezin.
Karışımı ocakta iki-üç dakika kaynatın.
Karışımı süzdükten sonra kalıptan çıkan panna cottaları bu sos ile süsleyin

NOTLAR

Panna cotta ları kalıplardan rahatça çıkarabilmek için, kalıpları çok az yağlayabilirsiniz ve kalıptan çıkarmadan önce kürdanla kenarlarından hafifçe ayırabilirsiniz.Ya da panna cottaları koyduğunuz kalıbı ters çevirmeden önce bir -iki dakika sıcak bezle kalıbın etrafını sarabilirsiniz.
Bence panna cotta ya en güzel limon, ahududu ve nane yakışıyor. Bunlar yoksa evdeki meyvelerle de süslemek mümkün.
Tarifi aldığım kitapta orjinal fikirler arayanların panna cottayı hazırlayacakları bezelye sosuyla servis etmeleri tavsiye ediliyordu.
Bu arada İtalyanca'da panna cotta pişmiş krema anlamına geliyor.

Fenerbahçe Ülker - Montepaschi Siena Maçı

2010-12-20T01:29:00.001+02:00

Aslında Galatasaray taraftarı olmakla birlikte, rakip yabancı bir takım olunca gerektiğinde Fenerbahçe'yi bile destekleyenlerdenim :) Hal böyle olunca, geçtiğimiz Perşembe günü Fenerbahçe Ülker'in Montepaschi Siena'yla yapacağı maçı izlemek için kar soğuğuna aldırmadan soluğu Siena'da aldım.

Siena, küçük bir şehir olmasına rağmen Euroleague'de son 10 yılda 3 kez final four oynamış başarılı bir basket takımı var ancak tesislerinin pek iyi olduğunu söyleyemeyeceğim. 7.500 kişi kapasiteli spor salonları oldukça eski ve maç günü gayet soğuktu. Bu durum sanırım maçı canlı anlatan spiker tarafından da dile getirilmiş ama ben şu kadarını söyleyeyim, sporcular üşümesin diye "bench"te bir tane elektrikli radyatör vardı (yukarıdaki fotoğrafa dikkatli bakarsanız görebilirsiniz, Kaya'nın hemen önünde).

Isınma faslı.

Her maç gibi bu maç da 0-0 başladı ama Siena başlar başlamaz üstünlüğü ele geçirdiği için skor bir daha hiç bu kadar yakın olmadı.

Saha kenarındaki adı "Türk" olan bir emlak ve turizm şirketine ait reklam panosu dikkat çekiciydi.

Siena seyircilerinin bir kısmı gayet yaşlı insanlardan oluşmakla birlikte, pota arkasındaki bu grup, ultraslan, çarşı vb. ayarında ateşli taraftarlardan oluşuyordu.

Mola

Nedendir bilinmez, oyun aralarında sahada ponpon kızlar yerine çeşitli gösteriler yapan karateciler vardı.

Fenerbahçe tüm kozlarını kullandı ama oyuna bir türlü ortak olamadı. Bir zamanlar sahalarda fırtına gibi esen Mirsad, yaşının da etkisiyle artık eski günlerinden çok uzaktı.

Bu da Siena'nın maskotu.

Ve skor. Üzücü ve heyecandan yoksun bir maç oldu ama Barselona'dan gelen haberle Fenerbahçe, bir üst tura Siena'nın ardından ikinci sırada çıkmayı garantiledi.

Neve a Roma ( Roma'da Kar )

2010-12-18T00:31:00.002+02:00

Muzicons.com
Roma, kışların çok soğuk geçtiği bir şehir değil. Öyle ki, geçtiğimiz yıl şehre 25 yıl aradan sonra ilk kez kar yağmış. Ancak şansımıza, oldukça soğuk geçen birkaç günün ardından bugün öğlen saatlerinde Roma'da yeniden kar yağdı ve ben bu duruma çocuklar gibi sevindim. Gözümün önünde küçük periler gibi uçuşan kar taneleri beni o kadar mutlu etti ki gözlerimden bir kaç damla yaş döküldü.

Nedendir bilmem, kar her zaman ayrı bir mutluluk vermiştir bana. Tamam, çocukken sabah uyanıp etrafı bembeyaz gördükten sonra okulların tatil olduğu haberini almak inanılmaz bir mutluluktu. Fakat lapa lapa yağan karın altında yürüyüş yapıp düşüncelere dalmak da bambaşka bir tad. Bu nedenle Roma'da bir kaç saatliğine de olsa yağan karın keyfini çıkartmaya çalıştım.

Repubblica meydanındaki fıskiyede yer alan heykeller buz tutunca ortaya çok hoş bir görüntü çıkmıştı.

Bu fotoğraf geçen seneki kar yağışına ait..

Salına salına düşen kar taneleri bana edebiyat derslerinden tanıdığımız Cenap Şehabattin'in Elhan-ı Şita (Kış Ezgileri) adlı şiirini hatırlattı ve kısa bir araştırma sonrasında şiiri ve sadeleştirilmiş halini buldum. Lapa lapa yağan kar, gerçekten de insana şiir yazdıracak kadar muhteşem bir güzellik...

ELHAN - I ŞİTA

( Kış Ezgileri )

Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş,

(Bir beyaz titreyiş, bir dumanlı uçuş,)

Eşini gaib eyleyen bir kuş gibi kar

(Eşini kaybeden bir kuş gibi kar)

Gibi kar

(Gibi kar)

Geçen eyyâm-ı nevbaharı arar..

(Geçen ilkbahar günlerini arar)

Ey kulûbün sürûd-i şeydâsu,

(Ey kalplerin divane şarkısı)

Ey kebûterlerin neşideleri,

(Ey güvercinlerin şiirleri)

O baharın bu işte ferdâsı

(O baharın bu işte yarını)

Kapladı bir derin sükûta yeri (Kapladı bir derin sessizliğe yeri)

Karlar

(Karlar)

Ki hamûşâne dem-be-dem ağlar.

(Ki sessizce arasıra ağlar)

Ey uçarken düşüp ölen kelebek

(Ey uçarken düşüp ölen kelebek)

Bir beyaz rîşe-i cenâh-ı melek

(Bir melek kanadının beyaz püskülü)

Gibi kar

(Gibi kar)

Seni solgun hadîkalarda arar.

(Seni solgun bahçelerde arar.)

Sen açarken çiçekler üstünde

(Sen açarken çiçekler üstünde)

Ufacık bir çiçekli yelpâze,

(Ufacık bir çiçekli yelpâze,)

Nâ'şun üstünde şimdi ey mürde

(Cansız bedenin üstünde şimdi ey ölü)

Başladı parça parça pervâze

(Başladı parça parça altın kırıntıları)

Karlar

(Karlar)

Ki semâdan düşer düşer ağlar!

(Ki gökyüzünden düşer düşer ağlar!)

Uçtunuz gittiniz siz ey kuşlar;

(Uçtunuz gittiniz siz ey kuşlar ;)

Küçücük, ser-sefîd baykuşlar

(Küçücük, beyaz başlı baykuşlar)

Gibi kar

(Gibi kar)

Sizi dallarda, lânelerde arar.

(Sizi dallarda, yuvalarda arar.)

Gittiniz, gittiniz siz ey mürgân,

(Gittiniz, gittiniz siz ey kuşlar,)

Şimdi boş kaldı serteser yuvalar;

(Şimdi boş kaldı baştan başa yuvalar ;)

Yuvalarda -yetîm-i bî-efgân! -

(Yuvalarda -feryat etmeyen yetîm-)

Son kalan mâi tüyleri kovalar

(Son kalan mavi tüyleri kovalar)

Karlar

(Karlar)

Ki havada uçar uçar ağlar.

(Ki havada uçar uçar ağlar.)

Destinde ey semâ-yı şitâ tûde tûdedir

(Ey kış göğü, elinde yığın yığındır)

Berk-i semen, cenâh-ı kebûter, sehâb-ı ter..

(Yasemin yaprağı, güvercin kanadı, ıslak bulut..)

Dök ey semâ -revân-ı tabiat gunûdedir-

(Dök ey gökyüzü -doğanın canlılığı uykudadır-)

Hâk-i siyâhın üstüne sâfî şükûfeler!

(Siyah toprağın üstüne katışıksız çiçekler!)

Her şahsâr şimdi -ne yaprak, ne bir çiçek! -

(Her ağaçlık yer şimdi -ne yaprak, ne bir çiçek! -)

Bir tûde-i zılâl ü siyeh-reng ü nâ-ümid..

(Bir gölge yığını ve siyah renkli ve ümitsiz)

Ey dest-i âsmân-ı şitâ, durma, durma, çek.

(Ey kış göğünün eli, durma, durma, çek.)

Her şâhsârın üstüne bir sütre-i sefîd!

(Her ağaçlığın üstüne bir beyaz örtü!)

Göklerden emeller gibi rizan oluyor kar

(Göklerden emeller gibi dökülüyor kar)

Her sûda hayâlim gibi pûyân oluyor kar

(Her mutlu hayalim gibi koşarak düşüyor kar)

Bir bâd-ı hamûşun Per-i sâfında uyuklar

(Sessiz bir rüzgar tüylü bir kanatta uyuklar)

Tarzında durur bir aralık sonra uçarlar,

(Yolunda durur bir aralık sonra uçarlar,)

Soldan sağa, sağdan sola lerzân ü girîzân,

(Soldan sağa, sağdan sola titreyerek ve kaçışarak)

Gâh uçmada tüyler gibi, gâh olmada rîzân

(Bazen uçmada tüyler gibi, bazen dökülmede)

Karlar, bütün elhânı mezâmîr-i sükûtun,

(Karlar, sessizliğin dualarının bütün nağmeleri)

Karlar, bütün ezhârı riyâz-ı melekûtun.

(Karlar, ruhların bahçelerinin çiçekleri)

Dök kâk-i siyâh üstüne, ey dest-i semâ dök.

(Dök siyah toprak üstüne, ey göğün eli dök.)

Ey dest-i semâ, dest-i kerem, dest-i şitâ dök:

(Ey göğün eli, izzetin eli, kışın eli, dök :)

Ezhâr-ı bahârın yerine berf-i sefîdi;

(Bahar çiçekleri yerine beyaz kar)

Elhân-ı tuyûrun yerine samt-ı ümîdi...

(Kuşların nağmeleri yerine ümidin suskunluğunu...)

Roma Metrosunda Bize Özel Mini bir Konser

2010-12-16T17:44:00.002+02:00

"Metro müzisyenleri " Roma'da metroyla yolculuk yapmayı gerçekten çok keyifli hale getiriyorlar. Çünkü bu müzisyenler sayesinde varacağım yere harika parçalar dinleyerek gidiyorum. Bu arada onlara müzisyen dediğime bakmayın, sanatçıyım diyerek geçinen birçok kişiyi ceplerinden çıkarırlar!

Bugün de metroda onlardan birisini gördüm. Elindeki gitarıyla Elvis Presley'in Jailhouse Rock parçasını hem çalıp hem de söyledi. (şarkıyı buradan dinleyebilirsiniz) Şarkıyı bitirdiğinde de kovboy şapkasıyla yolculardan bahşiş topladı. Performansını o kadar beğendim ki neredeyse cebimdeki bütün parayı adamın şapkasına boşalttım. O da bu cömertliğim karşısında bana ve oğluma mini bir konser vererek keyifli bir yolculuk yapmamızı sağladı.

Roma metrosunda mini bir konser from Seyyar Dünyam on Vimeo.

( Videoyu izleyemeyenler lütfen yazsın )

Not: Bu şarkıyı bilen ya da İtalyanca sözlerini anlayan birisi var mı?

GÖÇEBENİN MUTFAĞI "BROKOLİ SALATASI " İLE AÇILIŞINI YAPIYOR

2010-12-15T15:57:00.003+02:00

BROKOLİ SALATASI

Malzemeler:

Bir tane brokoli
İki tane orta boy havuç
Bir tane tatlı patates ( Ya da iki tane orta boy normal patates)
5-6 tane küçük boy turp
6-7 dal maydanoz
Sarımsak
Taze zencefil
Zeytinyağı
Limon
Tuz

Hazırlanışı:

Brokoli ve parmak şeklinde doğranan havuçlar, içerisine bir kaç damla zeytinyağı ve limon suyu eklenmiş kaynayan suya haşlanmak üzere bırakılır. 3-4 dakika sonra da yuvarlak olarak kesilen patatesler eklenir.
Yaklaşık 8-9 dakika sonra sebzeler kontrol edilip, haşlandıklarından emin olunduğunda ocaktan alınıp, suyu süzülür. ( Sebze suyunu sakın dökmeyin, daha sonra kullanacağız)
Haşlanan sebzeler, zeytinyağı ile tavada bir- iki dakika sotelenir.
Ayrılan sebze suyuna maydanozlar ilave edilip, iki üç dakika kaynatılır.
Yumuşayan maydanozlar bıçakla küçük küçük doğranır.
Arzu edilen miktardaki zeytinyağının içine maydanoz, limon, tuz ve daha önce rendelediğimiz zencefil, sarımsak da ilave edilip iyice karıştırılır.
Hazırlanan sos, sebzelere ilave edilip, karıştırılır.
Karışım servis tabağına alınıp, ince ince kesilen turplarla süslenir.

Afiyet olsun.

NOTLAR:

Sebzeleri haşlarken tencerenin kapağı kapatılmazsa brokolilerin daha yeşil kalmaları sağlanır.
Sebzeler haşlandıktan sonra soğuk suya tutulmaması gerekir.
Artan sebze suyu dökülmeyip, sebze çorbası yapılarak değerlendirilebilir.
Arzu edilirse sebzelere karnabahar ve börülce de eklenebilir.
Taze fesleğen ile hazırlanan domates sosuyla bu salatanın lezzetine lezzet katılabilir.

NAVONA MEYDANI'NDA NOEL PANAYIRI

2010-12-12T12:36:00.002+02:00

Geçtiğimiz Çarşamba gününün İtalya'da dini tatil olmasından yararlanarak, kendimizi noel panayırının kurulduğu Navona Meydanı'na attık. Özellikle müzisyenler, illüzyonistler ve diğer sokak sanatçılarıyla ünlü olan bu meydan, panayır nedeniyle daha da canlanmıştı.

Panayırda kurulan hediyelik eşya stantlarında satılan en popüler hediyelerden birisi bu sevimli cadılar. Alkış ve benzeri yüksek seslere tepki vererek tepinmeye ve "nihahaha " şeklinde çığlık atmaya başlıyorlar, ayrıca gözlerinden de kırmızı ışık çıkıyor. Hal böyle olunca bizim ufaklığı yanlarından ayırmak zor oldu.

Tango yapan parmak kuklalar.

Ve ustaları..

Bunlar da el kuklaları. Sıralanış şekilleri ve ışıklandırma sayesinde harika bir fotoğraf veriyorlardı.

Panayır büyüklere de hitap etse de aslında çocukların eğlenmesi için kurulmuştu. Her çocuğun çok sevdiği elma şekerleri, oyuncaklar, pamuk şekerleri, balonlar, kuklalar, hatta atlı karınca bile vardı.

Bu da beyaz atlı prensim oluyor :)

Roma'nın hemen her yerinde canlı heykellere rastlamak mümkün.Ama bu "suratsız"a ilk kez rastladık :)

ROMA'DA GÜZEL VE UCUZ ANTİKA PAZARI

2010-12-07T17:58:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta sonu Roma'daki en büyük alışveriş merkezlerinden biri olan Porta Di Roma'ya giderken yanlış bir yola girmemiz sonucunda çok güzel bir antika pazarı keşfettik. Ve bir şehri öğrenmenin en kolay yolunun o şehirde kaybolmak olduğuna bir kez daha kanaat getirdim. Çünkü pek çok gezi rehberinde Navona meydanındaki, Via Del Corsa'daki antika pazarlarından, ya da Porta Portese, Campo de'Fiori ve Via Sannio'daki bit pazarlarından bahsedilse de bu küçük ama muhteşem eşyalar satılan antika pazarı yazmıyordu.

Bu pazar şehir merkezinden uzak olduğu için çok turistik olmadığından fiyatları da oldukça uygun. Hatta pazarlık yaparak satın almak istediğiniz ürünü çok daha ucuza alabilirsiniz. Satıcılar da gayet sıcak kanlı insanlar. O kadar ki içlerinden bir tanesi bizim Türk olduğumuzu öğrenince çok mutlu oldu ve eşime sarıldı.

Antika pazarında tablolar, aynalar, porselenler, camlar, plaklar, aynalar, kıyafetler, takılar... bulabileceğiniz gibi yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü üzere çok enteresan eşyalara da rastlamanız mümkün.

ÇEKİLİŞ YAPIYORUM

2010-12-03T11:16:00.001+02:00

Dün metro aktarması için Termini'ye gittiğimde beni kocaman bir Noel ağacı karşıladı. Uzaktan oldukça gösterişsiz görünmesine rağmen üzerine asılan kağıtları merak edip, yanına yaklaştığımda aslında bu ağacın zannettiğim gibi sıradan bir Noel ağacı olmadığını fark ettim. Neden mi? Çünkü ağacın üzerinde gördüğüm beyaz kağıtlar, onlarca insan tarafından Noel babaya yazılmış mektuplardı.

Arkadaşı için Noel Babadan çocuk isteyen çok düşünceli birisi yazmış bu notu:)

Kimileri de üşenmeyip kendilerini çizmişler :)

Bu kadar uzun bir mektupta ne yazdığını çok merak ettim doğrusu.

Ağaçta asılı olan favori mektuplardan biri. Üzerinde " Sevgili Noel Baba, lütfen bul yıl normal bir insanla karşılaştır beni " yazıyor. "Beğendim " yazılı pembe kağıtlara bakılırsa arkadaş bu dileği dileyen tek kişi değil sanırım.

Yeni yılın yaklaşması vesilesiyle ben de seyyar dünyamda küçük bir çekiliş yapmaya karar verdim. Çekilişe katılmak için yapılması gerekenler:

Bloga üye olmak veya
Çekilişle ilgili facebook sayfanızda yada blogunuzda post yayınlamak

Çekilişe katılmak için bunlardan herhangi birini yapmak ve ne yaptığınızı bu yazının altında yorum olarak belirtmek yeterli olacak. www.random.org ile belirleyeceğim üç kişi ise yeni yılda Aşk Çeşmesi'ne para atma fırsatı yakalayacaklar. Nasıl mı? Yukarıdaki notlarda olduğu gibi kazanan kişilerin isteklerini ve isimlerini bir kağıda yazıp, onlar için Aşk Çeşmesi'ne para atacağım. Ve bunların hepsinin fotoğrafını çekip, verecekleri adrese göndereceğim. Çekiliş 31 Aralık 2010'da sona erecek.

NUTELLALI TARİFLER

2010-12-01T11:47:00.000+02:00

Birçok insan gibi ben de tam anlamıyla bir nutella bağımlısı, tutkunu hatta canavarıyım diyebilirim. Bu kadar çok nutella seven birisi olarak, nutellanın anavatanında bulunmaktan ne kadar memnun olduğumu tahmin edebilirsiniz. Çünkü nutellanın tarifinin ülkeden ülkeye değiştiğini okumuştum. Her ne kadar Türkiye'de satılan nutellayı en son üç sene önce yediğimden tadını tam olarak hatırlayamasam da İtalya'da yediğimiz nutellaların Kenya'da satın aldığımız nutellalardan kesinlikle daha güzel olduklarını söyleyebilirim. Çünkü buradan aldığımız nutellaları yediğimde çikolata ve fındık aromasını çok daha fazla hissediyorum.

Ve Roma'ya geldiğimiz günden beri pek çok yerde nutellalı tatlılar görüyorum. Muffinler, tartlar, muslar, dondurmalar.. Geçen gün yemek kitabı alırken " Nutellalı Tarifler " kitabına rastgelince kitabı almaya niyetlendiysem de benim vazgeçilmez nutella tarifimi hatırlayıp almaktan vazgeçtim.Tarifim ise çok kolay şöyle ki: Dolaptan nutella kavanozu gizlendiği yerden usulca alınır, içine büyükçe bir kaşık salınır ve katıksız olarak yenir. Mmm..nefis! Bu arada ağızda kalan o muhteşem tadın gitmemesi için de dişler mümkünse hemen fırçalanmaz:)

Evimizde neredeyse her hafta kocaman bir nutella kavanozunu tek başına bitirebilen bir "nutella canavarı " olduğundan eşim gözümün doyması için bu 5 kiloluk nutella ~~damacanalarından~~ kavanozlarından almayı teklif etti. Beş kilo nutellayı bir hafta içerisinde yediğimde bir daha hiç nutella yemeyeceğimi düşünüyor zavallıJ

Bu arada Roma'da oldukça meşhur olan ve bir çok yerde şubesi bulunan Blue İce'in bir şubesi de bizim oturduğumuz semtte, hatta evimize beş dakikalık bir mesafede. Burada neredeyse aklınıza gelebilecek her çeşit meyveden yapılan gelatoları bulabilirsiniz. Ayrıca gelatoları olduğu kadar nutellalı mousseları ve nutellalı krepleri de çok güzel yapıyorlar.

Krep yaparken kullandıkları malzemeler

UZUN BİR ARADAN SONRA MERHABA

2010-11-18T18:23:00.001+02:00

Yaklaşık iki aydır ne yazık ki seyyar dünyamda hiç yazı yayınlayamadım. Bu nedenle herkesten özür dilerim. Ama geçerli sebeplerim var inanın. Türkiye’de tatilde iken küçük bir dikkatsizlik sonucunda ayak başparmağımı kırdım ve ayağım dizime kadar alçıya alındı. Hal böyle olunca neredeyse üç hafta boyunca Roma’daki evimizden dışarı çıkamadım. Sonrasında ise bilgisayarıma bulaşan amansız virüs nedeniyle blogger hesabıma evden ulaşamamaya başladım.

Tüm bunlar olurken blogumun doğum günü de geldi de geçti bile. Evet ilk yazımı yayınladığım gün dün gibi aklımda. Eşime blog yazmayı istediğimi söylediğimde “insanlar yazdıklarını neden merak edip okusunlar ki ?“ diyerek hevesimi kırmasına rağmen blog hesabımı açıp ilk yazımı 26 Ekim 2009 tarihinde yayınlamıştım. Zaman içerisinde zorla okuttuğum arkadaşlarım ve ailem dışında daha önce tanımadığım kişiler de blogu okumaya, yani bir nevi hayatımıza dâhil olmaya başladılar.

Roma’da keşfettiğimiz güzellikleri, lezzetleri yazmadan önce seyyardunyam@ymail.com adresine gelen bir e- maili paylaşmak istiyorum sizinle. Nedeni ise Ümit Bey’in bana bir kaç tane oldukça felsefi soru sorması. Sorular bu denli derin ve bir o kadar da önemli olunca cevapları da bloguma yazmak ve böylece bu sorulara sizin ne cevap vereceğinizi öğrenmek istedim. İşte Ümit Bey’in soruları ve benim cevap denemem:

"…Nasıl bir duygu oraları gezmek? (Ki blogunuzda belirtiyorsunuz ama ben gördüklerinizi sormuyorum, yaşayan bir varlık olarak değerlendirin. Nasıl etkiledi hayatınızı, neydiniz ne oldunuz?). Bu geziler sizi sizden uzaklaştırıyor mu yoksa daha mı yakınlaştırıyor? Bir şarkı duyup içinde kayboldunuz mu? Bambaşka bir ülkede kendi şarkınızı keşfettiniz mi? Peki ya hayal gücünüz? Ona neler oluyor gezerken, insanlarla konuşurken? Onları nedensiz sevebiliyor musunuz? Peki onları anlayabiliyor musunuz? "

Aslında çok fazla gezdiğimi söyleyemem. Belki benim tecrübemi çok gezenlerden ayıran, bulunduğum yerlere kısa süreli olarak gitmek yerine oralarda yaşıyor olmak. Bunun getirdiği en büyük farklılık ise bulunduğunuz yerlerde karşınıza çıkan olumsuzlukları daha çok önemsemeniz. Ne de olsa turist olarak gittiğiniz bir ülkede örneğin trafiğin berbat olması veya çeşitli hizmetlerin yavaş ve kalitesiz olması sizi çok rahatsız etmez. Bu tarz sorunlardan bir kısmının farkına bile varmazsınız. Bu çerçevede aslında farklı ülkeleri gezmeyi, farklı ülkelerde yaşamaya tercih ederdim.

Başka ülkelerde yaşamak hayatımda neleri değiştirdi?

Çok okuyan değil çok gezen bilir derler. Bu meyanda ben de bir kültürlendim, bir erdemlendim ki sormayın dememi bekliyorsanız yanılıyorsunuz. Bana sorarsanız önemli olan fiziki olarak yaptığınız yolculuklar değil kendinize yaptığınız yolculuklar. Tamam belki bu cümle çok beylik oldu ama gerçekten de gezdiğiniz, yaşadığınız, bulunduğunuz yerlerin size bir şeyler vermesi ancak sizin almak istemeniz halinde mümkün. Yoksa özellikle televizyon, internet vb. imkânlar sayesinde kendi içinize kapanıp, yabancı bir ülkede yaşadığınızı unutmanız bile çok kolay.

Sanırım farklı ülkelerde yaşamanın bende neler değiştirdiğini tam olarak anlamak ancak Türkiye’ye döndüğümüzde mümkün olacak. Bana ne tür alışkanlıklar kazandırdığını, günlük hayatımda, daha da önemlisi düşünce yapımda neleri değiştirdiğini ancak o zaman anlayabileceğim. Şu anda fark edebildiğim birkaç şey tabii ki var. Öncelikle daha hoşgörülü, farklı kültürlere daha açık bir insan haline geldiğimi söyleyebilirim. Ayrıca ülkemin kıymetini daha çok anladım. Zira karşılaştığımız en küçük olumsuzlukta bile “burası Türkiye” demesini çok seviyoruz. Oysa birçok bakımdan gayet gelişmiş bir ülkemiz olduğunu söyleyebilirim. Örneğin bankacılık sistemimiz süper. Gelişmiş bir ülke olarak nitelendirilen İtalya ile kıyas bile kabul etmez. Örnekler çoğaltılabilir..

Ve kısa kısa diğer sorulara cevaplar:

- Neydiniz, ne oldunuz? Öncelikle matematiksel bir değişiklik oldu: ikiydik, üç olduk :) Onun dışında ne olduğumu epeyce düşünmem lazım..

- Peki ya hayal gücünüz? Ona neler oluyor gezerken, insanlarla konuşurken? Onları nedensiz sevebiliyor musunuz? Peki onları anlayabiliyor musunuz?

Hayal gücünüz tabii ki çok genişliyor çünkü yeni yaşantılar repertuarınızı oldukça zenginleştiriyor.

İnsanları nedensiz sevebilme yetim sanırım önceden de vardı. O insanın Türk veya yabancı olması çok da önemli değil. Peki ya insanları anlayabiliyor muyum? Sanırım evet. Aksi takdirde yabancı bir ülkede yaşamak insan için bir işkence haline gelir zaten. Düşünce/hareket tarzlarını her zaman tasvip etmeyebilirim ama neyi neden yaptıklarını anlamak zorundayım.

Peki Ümit Bey’in sorularına sizin cevaplarınız neler?

Kertenkelelerin İntikamı

2010-09-19T10:20:00.002+03:00

Blogumu takip edenler hatırlayacaktır, "şeffaf dostlarım" adlı yazımda Kenya'daki evimizdeki şeffaf kertenkelelerin (geckolar) beni epeyce rahatsız ettiğini, hatta onlar nedeniyle bavulumu toparlayıp Türkiye'ye dönmeyi bile düşündüğümü yazmıştım. Her ne kadar eşim başta acıyıp onları öldürmeye yanaşmadıysa da, hamile kaldıktan sonra kertenkelelerden kaynaklanan korkunun oluşturacağı "yan etkileri" göz önünde bulundurarak mebzul miktarda kertenkele öldürmüştü. Benim yüzümden katledilen bu "şirin hayvancıklar" sanırım en sonunda benden intikamlarını aldılar.

Nasıl mı? Tatlı tatlı ba-ba ba-ba diye etrafta dolaşan sevgili oğlumuz bana anne dese dünyalar benim olacakken, tatilde babası ve halasının yoğun çabaları ve Kenya'dan alınmış boncuktan yapılmış bir kertenkelenin yardımıyla anne demeden önce kertenkele demeyi başardı! Tamam, tane tane ve net bir şekilde kertenkele dememiş olabilir ama aşağıdaki videoda sizin de görebileceğiniz üzere buna oldukça yaklaştı. Bana da çocukların taklit yeteneğine bir kez daha hayran kalmak ve kertenkelelerin benden başka şekillerde de intikam almamaları için dua etmek kaldı...

Kertenkelelerin intikamı from Seyyar Dünyam on Vimeo.

P.S. Küçük bey videoyu izlerken de bir kaç kez aynı tonda kertenkele dedi :)

Tatil Dönüşü

2010-09-13T22:31:00.001+03:00

Atalet (hareketin korunumu-inertia) sadece doğadaki nesneler için geçerli bir fizik kanunu değil sanırım. Bu kanun, en azından belli ölçüde insan ruhu için de geçerli. Hareketli bir hayatınız yoksa bulunduğunuz yerden başka bir yere gitmek, seyahat etmeye alışmışsanız da durağan bir hayata sahip olmak zor geliyor insana. Tam da bu nedenle her tatil dönüşü bir hüzün kaplıyor içimi. Tam da alışmışken ayrılıyor olmanın hüznü. Bir de hayalini kurup da yapamadıklarımın.

Gerçi bunların bir kısmını yapmam imkansız sanırım. Çünkü özlediğim bir yer, bir şey değil, daha önce yaşadıklarım oluyor çoğunlukla. Örneğin, mesele X caddesinde yürümek değil çoğunlukla, mesele X caddesinde özlediğiniz zaman dilimindeki halinizle yürümek. Hatta tam da bu nedenle bazen uzun zaman önce ayrıldığınız bir şehri ziyaret etmek, etmemekten daha çok keder verebiliyor insana. Çünkü o zaman anlıyorsunuz ki o şehri güzel yapan orada yaşadıklarınız, en çok da oradaki dostlarınızmış. Onlar olmadığında gözünüzde tüten o güzel şehir adeta nükleer savaşta yıkıma uğramış bir yere dönüşüyor. Fiziki olarak neredeyse herşey yerli yerinde ama ruhu yitik.

Hele yanınızda herkesin göz bebeği bir ufaklıkla birlikte ayrılıyorsanız, ayrılmak daha da zor geliyor. Biliyorsunuz ki gözlerinde tütecek afacan, eve her sessizlik çöküşünde yâd edilecek, gözler dolacak. Ama ne yapalım ki göçmek, değişmek aynı zamanda yenilenmek demek. Yerinde durmak, tekrarlara düşmek köreltiyor insanı. Yorucu da olsa, kalp acıtıcı da olsa göçüyor olmanın en iyi yanı da bu sanırım.

Bu düşüncelerle ayrıldığımız güzel memleketimizden sevgili evimize döndük. Biliyoruz ki buradan ayrılmak da ayrı bir hüzün kaynağı olacak. Ama olsun, kamyonların arkasında yazan yazılarda denildiği gibi "ömrümüzü yıllara değil, yollara veriyoruz" belki ama yollar da bize yeni heyecanlar, yeni dostluklar, yeni hayatlar veriyor. Belki tam da bu nedenle Metallica'nın "Wherever I my roam" adlı şarkısı "ve yollar gelinim olur" diye başlıyor. Yollar bize gelin oluyor, çünkü hep yenilikler vaad ediyor...

Sırada: kertenkelelerin intikamı

TÜRKİYE'DEYİM

2010-08-24T08:58:00.003+03:00

Daha önceki yazımda Ağustos ayında İtalya'da hemen herkesin tatilde olduğunu, Roma'nın neredeyse terkedildiğini yazmıştım. Bizim neyimiz eksik deyip biz de soluğu tatil için Türkiye'de aldık.

Ve keyifli bir yolculuğun ardından Türkiye'ye vardığımızda ilk fırsatta içtigim ince belli bardaktaki Türk çayı. Nefisti.

CHIUSO PER FERİE (TATİL NEDENİYLE KAPALI)

2010-08-21T04:07:00.000+03:00

Arkadaşlarımız, Roma'ya geldiğimizden beri çeşitli vesilelerle Ağustos ayına yapılacak iş bırakmamamız gerektiğini, çünkü herkesin tatile gittiğini ve bu nedenle şehrin epeyce boşaldığını söylüyorlardı. Ancak Roma'nın Ağustos'ta bu kadar tenhalaşacağını hiç düşünmemiştik.

Turistik mekanlar haricindeki caddeler bazen sokağa çıkma yasağı ilan edilmiş hissi verircesine bomboş, dükkanlar çoğunlukla kapalı. Hepsinin üzerinde rengarenk "tatildeyiz" yazıları var. O kadar ki, Ağustos ayında dişiniz ağrımamalı, ev eşyalarınız arıza yapmamalı. Aksi takdirde haliniz harap. (Araba alım satımı vb. "komplike" resmi işlemler yaptırmayı zaten aklınızdan bile geçirmeyin) Özellikle dini tatil olan 15 Ağustos civarı durum iyice vahim. Örneğin biz, stratejik bir hata yaparak 15 Ağustos Pazar günü, normalde Pazar günleri de açık olan yakınımızdaki hipermarketten alışveriş yapmayı planladığımız için susuz kaldık! Dakikalarca dolaştıktan sonra ancak açık bulduğumuz bir bardan su alabildik.

Sözün özü, turistler de olmasa İtalyanlar resmen şehri kapatıp gidecekler!

Biz de Ağustos ayının ilk 3 haftasında "nöbetçi Romalı"lık yaptıktan sonra bu sabah Türkiye'ye uçuyoruz. Dönüşte yepyeni yazılarla görüşmek üzere, herkese şimdiden iyi bayramlar..

P.S. Arabamız bir gelsin, söz değişik yerler keşfedip yazacağım :)

KENYA: KEŞFEDİLMEYİ BEKLEYEN TOPRAKLAR

2010-08-18T12:03:00.002+03:00

Roma'ya geldiğimizden beri pek çok kişi her yanı tarih kokan, meydanları insanları büyüleyen, mimarların ve heykeltraşların bir ülkeyi nasıl muhteşem hale getirebileceklerine çok güzel bir örnek olan Roma'yı çok merak ettiklerini söylüyor.

Buraya gelmeden önce ben de Roma'yı merak ediyordum elbette. Ama Nairobi'de yaşamadan önce dünyanın hiçbir yeri Afrika kadar çekici, gizemli ve davetkar değildi benim için. Çünkü bir çok kişinin Roma hakkında söyleyecek bir şeyleri varken, söz konusu Afrika olduğunda karşıma adeta çok bilinmeyenli bir denklem çıkıyordu, keşfedilmeyi ve çözülmeyi bekleyen. Ve Nairobi'de yaşadığım iki yıl boyunca anladım ki bilmeyenlerin, gidip görmeyenlerin burun kıvırdığı Afrika, güzelliklerini ancak kendisini keşfetmek isteyenlere sunuyor ve onların kalbinde apayrı bir yere sahip oluyor.

Türk Hava Yolları'nın sponsorluğunda gerçekleştirilen "Kenya:Keşfedilmeyi Bekleyen Topraklar " belgeselinin tanıtım videosunu ben çok beğendim. Her ne kadar seyyar dünyamda Roma'daki yeni hayatımızı anlatsam da bu videoyu sizlerle paylaşmadan edemedim.

THY Sunar: Kenya from Gokhan Yorgancigil on Vimeo.

SÃBUN ~ Ĩ BAŞLANGIÇ

2010-08-05T02:41:00.002+03:00

Cilt Kanseri

Doğal olmayan yollarla üretilen ve marketlerde rafları süsleyen bir çok sabunu ilk kullandığımızda kendimizi deterjanla yıkanmış bir bardak gibi gıcır gıcır ! hissedebiliriz. Cildimiz bütün yağlarından arındığı için bunu temizlik olarak düşünüp kısa süreliğine mutlu olabilliriz. Kullandığımız bu ürünlerden dolayı cildimizde meydana gelen aşırı kurumayı da önemsemeyebiliriz.

Ancak yapılan bir çok araştırma gösteriyor ki marketlerde rafları süsleyen ve doğal olmayan yollarla üretilen sabunlar, metabolizmamızı alt üst edip, bağışıklık sistemimizi zayıflattığı gibi, içlerine katılan ve derimiz aracılığıyla vücudumuza giren kimyasallar nedeniyle bünyemizi adeta koruyucu madde çöplüğüne çeviriyorlar.

Sıvı sabunun içine katılan maddelere bakınca insan bunu daha iyi anlıyor.

sodyumlauriletersülfat (SLES) : yüzey aktif madde

Kokoamiddietanolamid: Köpürme,kıvam artırma

Kokoamidopropilbetain:Cildin tahris olmasını engeller. Ama kullanımında bazı sorunlu vakalar bildirilmiştir.

Sitrik asit: pH ayarlar

EDTA: Raf ömrünü uzatır (güneş nedeniyle oluşabilecek renk değişimini engeller)

Koruyucu: bakteri-maya-mantara karsı koruması için

parfüm: koku

boya: görsellik için makyajlama

Bununla beraber son yıllarda artan cilt kanserlerinin nedenleri kesin olarak bilinmese de buna sebep olabilecek üç neden gösteriliyor. Kozmetik ürün kullanımı, güneşin zararlı ışınlarının artması ve vücudun bağışıklık sisteminin zayıflaması.

Ege Üniversitesi Nükleer Bilimler Enst. nin uygun koşullarda üretilmeyen sıvı sabunlarının cilt kanserine neden olduğunu belirten araştırma sonucunu paylaşmak istiyorum.

"Ekonomik olması nedeniyle kamuya açık yerlerde ve tuvaletlerde kullanılan sıvı sabunların % 100 cilt kanserine sebep olduğunu biliyormuydunuz?
Elinizdeki açık yaralara temas ettiğinde %100 cilt kanseri riski taşıdığını ve Ankara Onkoloji Hastanesi’ne yapılan başvurularda son 4 yılda ‘Cilt Kanseri’ hastalarının sayısının %94 arttığını biliyor musunuz? Özellikle İsveç’ten alınan ‘Sterisol’ isimli dezenfektan içerikli sıvı sabun bu riski en çok taşıyanlardan. ‘Sterol’ adıyla pazarlanan bu sıvı dezenfektan sabuna dikkat edin. Umuma açık yerlerdeki sıvı sabunların hiçbir türünü asla kullanmayınız.
Sağlıklı toplum olmak elimizde. "

Ege Üniversitesi

Nükleer Bilimler Enst

Eğer ben inanmıyorum, araştırmak istiyorum diyen varsa BURADAN araştırabilir.

Sabun hakkında araştırmalar yaparken, nasıl marketten bir biskuvi alırken ürünün içindekiler kısmını okuyorsak, kullandığımız sabunların, kozmetik ürünlerin de içindekiler kısmını okumamızın bizim içn ne kadar önemli olduğunu, sabun alırken biraz pahalı olsa da sağlığımıza yatırıp yaptığımızı düşünerek mümkün olduğunca doğal olanını tercih etmemiz gerektiğini öğrendim.( biraz geç oldu ama olsun)

Doğal ürünlere olan ilgim artıkça daha fazla araştırma yapmaya başladım. Araştırdıkça raflardaki doğal yollardan üretilmeyen renk renk sabunların vücudumuz için adeta birer zehir olduğu kanaatine vardım. Ayrıca her ne kadar piyasada "doğal " diye satılsa da her ürünün gerçekten doğal olmadığını sadece pazarlama stratejisiyle tüketiciye sunulduğundan, markaların, ambalajların cazibesine kapılmamız gerektiğini öğrendim.

Ve BBC'de okuduğum bu yazı hayatıma yepyeni bir sayfa açmama neden oldu.

Yazıda kendi sabunlarımızı yapabileceğimizden bahsediliyordu. Nasıl yapıldığı anlatılıyor hatta tarif bile veriliyordu. Bu haber beni çok heyecanlandırdı ve kendi kendime "Acaba kendi sabunlarımı yapabilir miyim? Zeytin yağlı, defneli, lavantalı, mis gibi sabunlar? "sormadan edemedim.

Okudum okudum, okudum... uzun bir süre sabunla uyuyup, sabunla kalktım. Rüyalarımda bile sabun yaptım.

Ve hayallerim gerçek oldu. Kendi sabunumu kendim yaptım. Hem de zeytinyağlı ve biberiyeli. İlk gören peynir zannediyor ama olsun:)

CAFFE GRECO BULUŞMASI

2010-08-02T01:09:00.001+03:00

Roma'da bir Türk isimli blogun sahibesi Öykü ile Antico Caffe Greco'da buluşup, tanıştık. İspanyol merdivenlerinin altındaki Fontana della Barcaccia 'nın karşısındaki cadde olan Via dei Condotti'deki 250 yıllık tarihi Antico Caffe Greco muhteşem kahveleriyle, üzerinde mermerler olan küçük masalarıyla, kadife servis takımlarıyla gerçekten sevimli ve etkileyici bir yer. Johann Wolfgang van Goethe, Byron ve Franz Liszt gibi bir çok ünlü ismi de misafir etmiş ayrıca.

Bulunduğu sokakta Gucci, Louis Vuitton gibi mağazaların bulunması nedeniyle oldukça da popüler bir yer olan Antico Caffe Greco'ya gitmenizi şiddetle tavsiye ederim.

Bu arada kahveler bahane, sohbet şahaneydi. Tekrar teşekkürler Öykü.

AŞK ÇEŞMESİ (FONTANA Dİ TREVİ)

2010-07-29T00:43:00.001+03:00

İtalya ve Roma denilince pek çok insanın aklına ilk gelen yerlerden birisidir Fontana Di Trevi. İtalyancada çeşme anlamına gelen fontana ile üç yol anlamına gelen tre vie kelimelerinin birleşmesinden oluşan Fontana Di Trevi üç yolun kavşağında bulunduğu için bu ismi almış. Ama ne hikmetse Türkçe'ye Aşk Çeşmesi olarak çevrilmiş.

Heykel ve mimarinin çok güzel biçimde kaynaştığı Trevi Çeşmesi'nin üzerinde deniz kabuğu şeklinde at arabası, arabayı çeken denizden çıkan kanatlı atlar ve arabada bulunan mitolojik deniz tanrısı görünümü bulunuyor. Roma'nın tarihi merkezinde bulunan, 25.9 metre uzunluğunda ve 19.8 metre genişliğindeki Aşk Çeşmesi, barok mimarinin şaheserlerinden biri olarak tanınıyor.

Ayrıca Trevi Çeşmesi'nin yapılışına dair bir de efsane var. Bu efsaneye göre Roma ordusu savaştan dönerken uzun süre su bulamaz. Derken karşılarına çok güzel bir kız çıkar ve Romalı askerlere bulunduğu yeri kazarlarsa su çıkacağını söyler. Askerler güzel kızın tarif ettiği, şu anda havuzun bulunduğu yeri kazarlar ve su bulurlar. Bu hikaye havuzun üstünde bulunan kabartmalarda da resimlerle ifade ediliyor. Dikkat edilirse kabartmalarda Romalı askerlerin yeri kazdığı ve yanlarında çok güzel bir kızın bulunduğu görülebilir.

Havuza para atmak bir gelenek haline gelmiş. Havuza arkanızı dönerek sol elinizle para atarsanız Roma'ya tekrar geleceğinize inanılıyor. Ancak havuza para atmadan önce dilek tutanlar da yok değil. Tabii burada La Dolce Vita (Hayat Güzeldir) filminde, Anita Ekberg'in yaptığı gibi havuza girmek yasak.

Dartanyan Aşk Çeşmesi'nde para toplarken

Gün içerisinde atılan ve her akşam toplanan paralar Roma'nın fakirlerinin ihtiyaçlarının karşılanmasında kullanılıyor. Fakat geçimini Aşk Çeşmesi'ne atılan paraları toplayarak sağlayan Robertto Cercelletta bu konuda yetkililere pek fırsat vermiyormuş. Havuza girip, atılan paraları toplamadaki çabukluğuyla üç silahşörlerden biri olan Dartanyan'ın adıyla anılan bu kişi, yevmiyesinin kesilmesi üzerine kararı protesto etmek için çeşmeye atlayıp, göbeğini jiletlemiş.

Aşk çeşmesinin bulunduğu meydanda pizza restoranları, ayakkabı mağazaları, dondurmacılar... var. Çeşmenin tam karşısında Haziran ayında bile size kestane yeme fırsatı veren (5 tane kestane 3 euro) kestaneci amca, meydana bakan ara sokaklarda ise minik hediyelik eşya satan dükkanlar ve gerçek olduklarını iddia ettikleri Gucci, Louis Vuitton çantaları 25-40 euroya satan zenci seyyar çantacılar bulunuyor.

Not: Aşk Çeşmesi videosunu, taşınma esnasında cd yi kaybettiğim için ekleyemedim. En yakın zamanda tekrar çekim yapacağım.

TAŞINDIK

2010-07-25T02:22:00.003+03:00

Sonunda yeni evimize taşındık. Eve ilk gittiğimizde ev sahibemizin bizim için bahçesinden kopardığı bu güzel çiçek ve üzerinde "Güle güle oturun. Evime iyi bakın. " yazan bir not karşıladı bizi. Hoş bir başlangıç oldu bizim için.

Ancak sonraki süreç için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Ev sahibimizin cimriliği ( o kadar ki terastaki demir saksı ayaklarını bile almış!) işgüzarlığı, oğlumuza herşeyi yıkıp-kıracak gözüyle bakması, İngilizce bilmeyişi, emlakçımızın bize gösterdiği ev karşılığında bir aylık kira parası almasına rağmen bizi değil de ev sahibini kayırması, eve dokuz kez gelen ve haftaya tekrar gelecek olan perdecinin sinir bozucu yavaşlığı, neredeyse çat kapı gelen tadilatçıların bitmeyen işleri, bir cümleyle anlatılacak şeylerin 30 cümleyle anlatılması yüzünden uzayan telefon görüşmeleri...

Bu kadar sinir bozucu hadisenin üzerine bir de İtalyanca bilmeyişim eklenince bu durumun ne kadar can sıkıcı olduğunu tahmin edebilirsiniz. Eve gelen ev sahibiyle, perdeciyle, tadilatçıyla...adeta sessiz sinema oynar gibi el kol hareketleriyle, tuhaf tuhaf sesler çıkartarak birbirimize derdimizi anlatmaya çalıştık. Anlatamadığımız yerde de emlakçı ve tercüman arkadaşımız imdadımıza yetişti.

Bu can sıkıcı sürecin bana faydası olmadı değil. Az da olsa derdimi anlatacak kadar İtalyanca kelime öğrendim. Mesela ev telefonumuzdan beni arayan eşim, telefonu "Pronto (alo, buyrun) . Sono (ben)Göçebe. Scusi(affedersiniz), no italiano "diyerek açtığımda çok güldü. Bunları ve pek çok kelimeyi perdecimizden ve ev sahibimizden öğrendim :)

MERAK EDENLER İÇİN

2010-07-07T23:47:00.000+03:00

Kitaptaki Fransız yemek eleştirmeni ölmeden önce oğlunu markete gönderip chouquettes almasını istedi. Fransa'da kilolarla satılan bu pastanın tarifine buradan ulaşabilirsiniz.

Peki ölüm döşeğinde iken ben ne yemek isterdim? Hiçbir şey. Sadece bir bardak soğuk su içmek isterdim.

Bu arada yarın yeni evimize taşınıyoruz. İnternetin ne zaman bağlanacağını bilmiyorum. Bu yüzden kısa süreliğine buralarda yokum. Bilgilerinize.

SORU ( YORUM ): ÖLÜM DÜŞEĞİNDE İKEN NE YEMEK İSTERDiNİZ?

2010-07-07T00:33:00.002+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu The Gourmet'yi aldım.

Kitapta kalp yetmezliği nedeniyle ölmek üzere olan ünlü Fransız yemek eleştirmeninin, ölmeden önceki son 48 saatinde, ne olduğunu tam olarak bilmediği ancak tadını unutamadığı yiyeceği arayışı anlatılıyor.

Kitabı şimdi yeşil domates isteyecek, olmadı anneannesinin yemeklerinden birini o da değilse dondurma diyerek bir çırpıda okuyuveriyorsunuz.

Kitabın sonunda adamın ölüm döşeğinde iken yemek istediği yiyeceğin ne olduğunu öğrendiğimde ise şaşırmadım dersem yalan olur.

Peki siz ölmeden önce ne yemek isterdiniz?

REKORA DOĞRU

2010-07-06T15:38:00.001+03:00

Geçtiğimiz perşembe sabahı bir taraftan keyifle kahvemi içip, diğer taraftandan da maillerimi okurken birden kapı çaldı. Odayı temizlemeye geldiklerini düşünerek kapıyı açtığımda karşımda eşimi buldum. Mesai saati içerisinde onu karşımda görmenin şaşkınlığını yaşarken, hemen odayı boşaltmamız gerektiğini, odanın yeni sahiplerinin kapının önünde beklediklerini söyledi.

Ben bir taraftan eşyalarımızı toplarken diğer taraftan da üç haftalığına kiraladığımız ve parasını ödediğimiz bir yeri neden şimdi boşaltmak zorunda olduğumuzu anlamaya çalıştım. Eşim, bizim adımıza otelle konuşan kişinin üç değil, aslında iki haftalık rezervasyon yaptırdığını, ancak bu kişinin otelden gelen maili doğru düzgün okumaması sonucu bize üç haftalık rezervasyon yaptırdığını söylemesi yani kısacası KÜÇÜK bir yanlış anlaşılma sonucu odayı şimdi boşaltmak zorunda olduğumuzu söyledi.

Ne yalan söyleyeyim bu durum moralimi bozdu. O kişiye de kendimize de çok kızdım. Bizde de hata var tabii. Geçen sene de beş gün kalacağımızı söylememize rağmen otele üç günlük rezervasyon yaptırıp, son iki günümüzüde apar topar başka bir otele taşınmamıza neden olan kişinin neden sözüne güveniyorsun ki! Her ne kadar otelden verilen faturadan kaç gün kalınacağı anlaşılması zor olsa da kontrol etsenize!

Netice itibariyle üç hafta kalacağız diye bendeniz bütün valizleri boşaltmış, eşyalarımızı da bir güzel yerleştirmiştim ki hepsini valizlere tepiştirmek zorunda kaldım. Dolaplara yerleşen kıyafetleri banyodaki, mutfaktaki zavazingoları, oyuncakları... üç valiz, iki kabin çantası ve bir kısmı açılmış altı koliye tıkıştırarak, bizi diğer otele götürecek olan araca kırk dakika içinde taşımayı başardım(k).

Eskiden olsa yarım saatte ancak markete gitmek için hazırlanırken şimdi neredeyse bu süre içerisinde taşınabiliyorum vesselam.

ROMA'NIN KORUYUCU MELEKLERİNİN BAYRAMI

2010-06-30T21:15:00.001+03:00

29 Haziran Roma'nın koruyucu meleklerinin bayramıydı. Bu bayram dolayısıyla Salı günü Roma'da resmi tatildi. St. Peter bazilikası başta olmak üzere bir çok kilisede bayram ile ilgili ayinler ve kutlamalar yapıldı.

Peki Roma'nın koruyucu melekleri olduklarına inanılan St. Peter ve St. Paul kimdir?

Galilee'de doğan bir balıkçı olan St. Peter'ın Hz İsa'nın 12 havarisinden biri olduğuna ve suyun üzerinde yürüdüğüne inanılıyor. 12 havariden bir diğeri olan St. Paul'un ise Tarsus'ta doğmuş.

Bu kutlamalara ek olarak, Piazza del Campdoglio (Capitol)' da Papa'nın şerefine ücretsiz konser verildi. Türkiye'den gelen şef Güray Aykal'ın yönettiği orkestranın performansı gerçekten görülmeye ve dinlemeye değerdi.

St. Peter bazilikası

Güray Aykal'ın yönettiği konser

( FOTOĞRAFLARI GÖREMEYENLER İÇİN) ROMA'NIN SOKAK SANATÇILARI

2010-06-28T21:35:00.000+03:00

Hazırlık safhası...

En çok, eserlerine dikkat çekmek isteyen sanatçının tebeşir ve pastel boya ile kaldırımı bu şekilde boyamasını sevdim.

En gerçekcisi de bu sanırım ( yoksa hakikaten heykel miydi :P)

Bambudan hayvanlar

Tarih yeniden canlanıyor :)

NOHUT ODA BAKLA SOFA

2010-06-26T03:19:00.006+03:00

Roma'da kiralık ev bulmanın zor olacağını tahmin ettiğimizden, gelmeden önce şu siteden kiralık evleri araştırıp, istediğimiz özelliklere sahip olanları listelemiştik. Ne yalan söyleyeyim bu kadar kısa süre içerisinde gerçekten içimize sinen, metroya yakın, kocaman terası olan bir ev bulabileceğimize hiç ihtimal vermemiştim.

Teras biraz bakımsız kalmış. Biz taşınmadan önce ev sahibi teras için gerekli bakım- onarım işlemlerini yaptıracak. Ben de o zamana kadar hayalini kurduğum bahçem için organik domates tohumları bulmaya çalışacağım.

EV

2010-06-24T23:12:00.000+03:00

Aradığımız evi bulduk :).

ROMA'DAN MERHABA

2010-06-22T03:00:00.001+03:00

Durmadan taşınıyoruz, bir hücreden insana, anne karnından hayata, bir odadan öbürüne, bir binadan başkasına, sokaklar, adresler, şehirler, ülkeler değiştiriyoruz, duramıyoruz durduğumuz yerde, elimizde pasaportlarımız, her duruma geçerli, her duyguya çoktan vizesi alınmış...

Şimdi de Roma'ya taşındık. Kiralık bir ev bulana kadar burada kalıyoruz. Burası şehrin merkezinde olduğu için bir çok tarihi esere çok yakınız. Venezia sarayı, aşk çeşmesi... neredeyse yanıbaşımızdalar. Bu açıdan burada gerçekten keyifli zaman geçirdiğimi söyleyebilirim.

Ancak tüm bu güzelliklere rağmen Roma'da kiralık ev bulmaya çalışmanın stresi var üzerimizde. Ne yalan söyleyeyim şimdiden balkonuna sardunyalar ekip, sıra sıra dizilmiş saksılarda fesleğenler, domatesler büyütebileceğim bir evin hayalini kuruyorum. Bakalım gönlümüze göre bir ev bulabilecek miyiz?

GÜLE GÜLE MALTA

2010-06-21T02:25:00.001+03:00

Malta'da iken yazmaya başladığım Seyyar Dünyam'da son dört yazım dışında Afrika'da yaşadıklarımızı anlattım. Sıra Malta'yı yazmaya geldiğinde ise ne yazık ki bunun için yeteri kadar zamanım olmadı. Çünkü Roma'ya kesin dönüşümüzü yaptığımızdan ve burada yaşadıklarımızı sıcağı sıcağına (ki zaten öyle olması gerekiyor) yazmak istediğimden Malta'ya güle güle demem gerekiyor.

Malta'dan ayrılışımız gerek eşyalarımızı paketlemenin ve başka bir ülkeye taşınmanın yorgunluğuyla gerekse Roma'da yeni bir hayata "Merhaba " diyecek olmamızın heyecanıyla, Nairobi kadar dramatik olmadı. Yüzümüzde tebessümler ile ayrıldık Malta'dan.

Son kez Malta'ya baktığım an. Güle Güle Malta...

MALTA'DAKİ TÜRK ŞEHİTLİĞİ

2010-06-21T02:03:00.001+03:00

Malta'dan ayrılmak üzere havaalanına giderken, daha önce bir türlü fırsat bulup gidemediğimiz Türk şehitliğine uğradık. Şehitlikte, restorasyon çalışmaları olduğu için kapalı olmasına rağmen Malta'dan son vazifemizi yaparak ayrıldığımız için mutluyduk.

Technorati Etiketleri: Malta,Malta Türk Şehitliği,Malta Turkish Military Cemetary

MALTA'DAN MANZARALAR

2010-06-21T01:56:00.002+03:00

LUZZU

Sarının, kırmızının, mavinin en güzel tonlarıyla boyanıp adeta Malta'ya masalsı bir görünüm kazandıran balıkçı tekneleri luzzular, Malta'nın sembolü haline gelmiş durumdalar.

Bu güzel teknelerini kötü gözlerden korumak isteyen balıkçılar, bizdeki nazar boncuğuyla aynı işlevi gören iki göz figürünü luzzularının üzerlerine çizmeyi ihmal etmemişler.

Malta'daki en güzel luzzuları , adanın ünlü balıkçı kasabası olan Marsaxlokk'ta deniz manzarası ve lezzetli bir balık eşliğinde seyredebilirsiniz.

TEMEL REİS KÖYÜ

Malta'da görülebilecek diğer güzel yerlerden biri de baş rolünde Robin Williams'ın oynadığı Temel Reis filminin çekildiği ve filmden sonra dekorun sökülmeyerek ziyarete açıldığı Popeye Village. Özellikle çocuklu aileler burada çok keyifli vakit geçirebilirler.

LİMAN

Malta küçük bir ada olmasına rağmen çok büyük bir doğal limanı var. Bu sayede devasal gemiler limana rahatlıkla girip, çıkabiliyorlar.

MALTA'DA NE YEMELİ?

Salyangoz değil tabi ki:) Malta'ya gittiğinizde fotoğraftaki kaktüsün üzerinde bulunan, pembe renkte, tadı kavuna benzeyen kaktüs meyvesini muhakkak yemelisiniz. Hatta eğer bulabilirseniz reçelini de almanızı tavsiye ederim.

Ayrıca Malta'nın her bir köşesinde reklamlarını görebileceğiniz adaya özgü, alkolsüz içecek olan Kinnieyi de denemenizi öneririm. Ekşi portakal ve bitkisel aromalardan yapılan yerel bir içki olan Kinnie, kola ve limonatadan sonra güzel bir değişiklik olabilir.

Technorati Etiketleri: Malta,Luzzu,Temel Reis köyü Malta,Kaktüs meyvesi,Kinnie nedir,Malta Limanı

MALTA EVLERİ

2010-06-20T01:51:00.001+03:00

St. Julians ve Sliema'daki evlerin haricindeki tüm binalar, Malta'nın otantik görünümünü korumak amacıyla, toprak rengiyle sarı arası bir rengi olan lime stone kullanılarak yapılıyor. Evler, dışarıdan cumbaları, ince işçilikle üretilmiş ferforje demir aksamları ve Arap, İtalyan, Osmanlı ve hatta İngiliz karışımı mimari tarzlarıyla dikkat çekiyor.

Malta'nın en görkemli, en eski ve en fotojenik evlerini görmek için ise eski başkent Mdina'ya gitmeniz gerekiyor. Bugün Maltalı aristokratların oturduğu kent dar sokaklarıyla, sokak aralarında dolaşan faytonlarıyla mistik bir havaya sahip. Aynı zamanda cam atölyeleri bulunan Mdina'da arzu ederseniz cam atölyelerini ziyaret edebilir ve el yapımı Mdina camlarından alabilirsiniz.

ISSIZ ADA'M MALTA'DAN MERHABA

2010-06-14T01:51:00.002+03:00

Türkiye'den doğrudan uçuşla 1 saat 45 dakika süren yolculuğumuzun ardından Malta'ya vardık. Uçaktan baktığımda orta büyüklükteki bir şehri andıran bu "küçük ve sevimli ada ülkesine " daha varır varmaz bunaltıcı sıcağı ve nemi bizlere hoş geldin dedi.

Kenya gibi heyecan verici bir ülkede yaşadıktan sonra Malta gibi nispeten sakin bir ülkeye gelmek benim için biraz garipti. Ama burada da sahilde yürüyüş yaparak, denize nazır bir yerde kahve eşliğinde kitabımı okuyarak vb. yollarla denizin tadını çıkartabilecektim. Çünkü her bir şehri, bizdeki semtlerin büyüklüğü kadar olan bir ülkede mutlu olmanın yegane iksiri denizin keyfini çıkartmaktan geçiyordu. En azından benim için öyle.

Malta'daki ilk günlerimde "deniz keyfi " benim kısa süreliğine de olsa mutlu olmama yetti. Fakat daha sonra küçük bir adada olduğumuzu ve etrafımızın sularla kaplı olduğunu bilmek kendimi kötü hissetmeme neden oldu. Böyle düşünmekte çok da haksız sayılmazmışım. Zira adada uzun süre yaşayan insanlarda bir süre sonra klostrofobi oluşmaya başladığı için doktorlar, adada yaşayan kişilere fırsat buldukça başka ülkeleri ziyaret etmelerini öneriyorlarmış.

Neyse ki bahsettiğim bu durum Malta'ya alışmamla beraber çok da uzun sürmedi. Malta'nın da Kenya gibi eski bir İngiliz sömürgesi olması nedeniyle, Arapça ve İtalyanca karışımı olan Maltacanın yanı sıra İngilizcenin resmi dil olması ve trafiğin soldan akması bizim için kolaylık oldu. Gerçi ilk zamanlarda bir çok işyerinin öğlen saatlerinde kapalı olmasına, antika otobüslere ve şoförlerine, çok yüksek sesle konuşan Maltalılara alışamasam da sayılı gün çabuk geçer tesellisiyle karşılaştığım olumsuzluklara çok da aldırış etmedim.

KISACA MALTA

Malta, kimileri için balayı tatili, hafta sonu vb. amaçlarla gelmek için güzel, ucuz, aynı zamanda heyecan verici bir tatil seçeneği, kimileri için ise İngiltere'ye oranla daha avantajlı fiyatları sahip bir dil öğretim merkezi. Hangi nedenle olursa olsun, Malta özellikle Avrupalılar tarafından tercih edilen popüler bir tatil beldesi. 420.000 nüfuslu bu ada ülkeye her yıl bir milyondan fazla turist geliyor. Kısacası Malta nüfusuna oranla oldukça fazla sayıda turiste ev sahipliği yapıyor. Çin Halk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı, bu rakamlar Çin'e resmi ziyarette bulunan bir Malta heyeti tarafından kendisine aktarıldığında çok şaşırmış ve "bize bu kadar turist gelse dünyanın geri kalan ülkeleri boş kalır" demiş :)

Maltalılar, bu kadar küçük bir ülke için zengin sayılabilecek bir kültürel mirasa, bizdeki kadar güzel plajlar bulunmasa da güzel bir doğaya ve sıcak bir iklime sahip olan ülkelerini pazarlamayı gayet iyi biliyorlar. Yılın belirli zamanlarında düzenlenen karnavallar, havai fişek yarışmaları, çeşitli şenlikler turist çekmeye yönelik etkinliklerden bazıları. Son olarak Lufthansa'nın uçuş dergisinde "dünya kupası Malta'da izlenir" mealinde bir yazı bile vardı. Madem dünya kupasını izlemek için uçağa atlayıp başka ülkeye gideceksiniz, Güney Afrika'ya gidin olsun bitsin değil mi ya :) Dedim ya bazen ülkelerini o kadar abartıyorlar ki, içinizden ister istemez "sen neymişsin be abi" diyorsunuz.

MALTA'DAKİ OSMANLI İZLERİ

Yenilmez zannedilen Osmanlı donanmasını, İtalya'dan gelen destekle en şanlı döneminde yenmeyi, daha doğrusu Malta'yı ele geçirmelerini önlemeyi başaran Malta Şövalyeleri, aynı zamanda tüm Avrupa'nın da güvenini kazanmayı başarmışlar. Bu zaferden sonra Avrupalılar, Malta'yı büyük bir şevkle geliştirmeye başlamışlar. Adalar, bu dönemde mimarlık, sanat ve kültür açısından altın devrini yaşamış. Malta'daki pek çok görkemli yapı bu dönemin eserleri.

Amacınız dinlenmek ve eğlenmek değil de yeni bir ülke görmekse Malta'ya 3-4 gün ayırmanız yeterli. Başkent Valetta'ya hakim bir noktada olan meşhur Baraka Bahçelerinde hem limanın ve şehrin manzarasını seyredebilir, hem de buradan her gün saat tam 12.00'de yapılan top atışına şahit olabilirsiniz. Ya da bir balıkçı kasabası olan Marsaxxlok'ta tarihi Fenikelilere dayanan, rengarenk balıkçı kayıkları olan "luzzu"ları seyreyleyerek balık ziyafeti çekebilir, Ortadoğu şehirlerini ve hatta Mardin'i andıran, otantik görüntüsü korunan eski başkent Mdina'nın bizdekine benzer cumbalı taş evler barındıran dar sokaklarında güzel fotoğraflar çekebilirsiniz. Malta Şövalyelerini yakından tanıyıp Robin Williams'ın oynadığı Temel Reis filmi için inşa edilmiş olan Temel Reis köyüne uğrayabilirsiniz (çocuklu aileler için tavsiye edilir). Tüm bunlara ilaveten ayrıca Osmanlı izlerini barındıran Malta'ya gittiğinizde Malta seferinde hayatını kaybeden Turgut Reis'in ismini taşıyan Dragut Pointi, Osmanlıların kuşatma sırasında ele geçirdiği St. Elmo Kalesini ,19. yy sonlarında Osmanlı aydınlarının sürgün edildiği ve bugün bile hala Malta Şövalyelerine (Order of St. John) ait olan St. John kalesini, 1.Dünya Savaşı'nda şehit düşen askerlerimizin yattığı Osmanlı Şehitliğini ziyaret edebilirsiniz.

MALTA OTOBÜSLERİ

Malta, 2004'ten itibaren Avrupa Birliği üyesi olmasına ve nüfusunun önemli bir kısmı yaşlılardan oluşmasına rağmen toplu taşıma araçları olarak hala İngilizlerden kalan eski (hatta külüstür demek daha doğru) otobüsleri kullanılıyor. Bu yüzden ilk zamanlar yaşlılar ve bebekli yolcular için inmesi de binmesi de dert olan bu otobüslere binmemek için elimizden geleni yaptık ve bol bol yürüdük. Otobüslerle ilgili bir diğer önemli zorluk da güzergahlarını öğrenmek. Otobüslerin üzerinde hat numarası dışında gittikleri yer ve geçtikleri duraklarla ilgili bilgi olmadığı için şoförlere sürekli bu otobüs şuradan geçiyor mu vs. diye sormak zorunda kalıyorsunuz. Elinize hatları içeren bir liste dahi alsanız sormak en doğrusu zira bazı hatlar değişmiş olabiliyor. Bu arada otobüs şoförlerinin ustalık ve diğer bazı yönlerden bizim minibüs şoförlerini aratmadıklarını, ayrıca yolcuların bebekli yolculara ve yaşlılara yer verme gibi bir alışkanlıkları olmadığını da belirtmeden edemeyeceğim.

BALIKÇI KASABASI MARSAXXLOK VE LUZZULAR

Ülkenin en güzel balıkçı köyü olan Marsaxxlok ; balık restoranları ve renk renk boyanmış, tarihi Fenikelilere dayanan balıkçı tekneleri ile süslü limanıyla ünlü. Ayrıca burası, Osmanlı donanmasının Malta’ da karaya ilk çıktığı yer olduğundan bizim için de önemli bir yer.

MALTA ERİĞİ NERELİ?

Bu arada Malta eriği(yeni dünya) konusuna da değinmeden geçemeyeceğim. Malta'ya giden her Türkün ısrarla sorduğu, karşılık olarak Maltalıların "ne eriği " babında boş boş bakmalarına neden olan bu meyveye Maltalılar sadece erik dedikleri halde bizim neden Malta eriği dediğimizi çözemedim. Ki anavatanı Japonya olan bu meyve Türkiye'ye 19.yy'ın ikinci yarısında Amerika'dan ithal edilmiş. Biz neden Malta eriği demişiz bilmiyorum.

Kenya'ya veda..

2010-06-05T01:50:00.001+03:00

İnsan kısa süre de olsa yaşadığı yerlere, hiç konuşmasa da hergün durakta karşılaştığı “tanıdık yabancılara”, evindeki eşyalara, kısacası birlikte yaşadığı her şeye belirli bir bağlılık duymaya başlıyor bir süre sonra. Bizimki gibi seyyar bir hayata sahipseniz, bu durum hayatınızın en acı gerçeklerinden biri oluveriyor. Nasıl olur da bahçeme diktiğim hanımelinin büyüdüğünü görme şansım olmaz, nasıl olur da günde bir kaç kez o mahcup ve gariban halleriyle kocaman gülümseyerek bizlere selam veren Afrikalı görevlileri bir daha göremem, nasıl olur da yeni kazandığım ama çok benimsediğim dostlarımı bir kez daha bırakıp giderim. Evet sıkıntılı zamanlarımız da oldu. Yollarda özgürce yürümeyi özlediğimiz, bir sürü işin ağır aksak yapılması nedeniyle şikayet ettiğimiz, güvenlik bozulduğunda vakit gelse de sağ salim dönsek artık dediğimiz çok zaman oldu. Ama her şeye rağmen Afrika’yı sevmiştik. Ne de olsa Nairobi bizim ilk evimiz, biricik oğlumuzun doğum yeriydi. Ama oradaki 2 yılımız çabucak bitivermiş, ayrılık vakti bir kez daha gelip çatmıştı. Bir kez daha değer verdiğimiz şeyleri yanımıza alıyor, bir çok şeyi taşımak zor olduğu için atmaya bahane arıyor ama ayrılacak olmanın hüznünü içimizden atamıyorduk.

Bu satırları yazarken bile gözümün önüne geliyor evimiz, bahçemizin manzarası, sabahları cıvıl cıvıl öten kuşlar. Lakin bir göçebenin hayatı heyecanla dolu olduğu kadar dramatik de. Belki geride kalmak yerine gidenler olduğumuz için şanslıyız ama her gidişimizde geride bıraktığımız birer ben de yok mu sanki. Bize el sallayan, orada bıraktığımız bir ben. Dostlardan ayrılığı saymıyorum bile, bazen aklıma gelince göz yaşlarıma engel olamıyorum. Ne çok yaşantı ve dost geride, uzaklarda kaldı. Oysa hiç ayrılacak gibi yaşamıyorduk...

Taşınma stresi ve koşturmacası duygularımızı bastırmaya ve ertelemeye yardımcı olduysa da ayrılık günü gelip çatmış, içimizi tarifsiz bir hüzün kaplamıştı. Oysa sevinçli olmalıydık. Önce nispeten kısa bir süre için Malta’da, ardından da “sonsuzluk şehri” olarak bilinen, Batı medeniyetinin beşiği, İstanbul’un ikiz kardeşi Roma’da yaşayacaktık. Her şeyimizi toparlamış, gidişimiz nedeniyle veda davetleri veren dostlarımızla son kez bir araya gelmiştik. Gece yarısı tam havaalanına doğru yola çıkarken, Nairobi’deki en iyi arkadaşlarımız, küçük çocuklarını uykusuz bırakmak pahasına bize sürpriz yapmış ve hüznümüzü hem dağıtmış, hem de pekiştirmişlerdi.

Kara kıtayı, bir gün mutlaka geri döneceğiz diyerek işte böyle hüzünlü bir şekilde terk ettik. Şimdi sırada bambaşka güzellikler ve bambaşka fırsatlarla önce kısaca Malta, sonra da Roma var...